Czy rzeczywiście dyskusja na temat ewentualnej rosyjskiej agresji na Polskę jest u nas tłumiona, zaś ci, którzy wywołują podobny temat, określani są mianem zbiorowego Macierewicza? Czy faktycznie nasi przywódcy zamiast realnie się zastanowić nad groźbą, wolą nas mamić „nadziejami, że Polska pomoże w modernizacji Rosji”? Tak zdaje się sądzić Andrzej Szeptycki, który będąc w Estonii, usłyszał, jak tamtejsze elity i tamtejsi eksperci zastanawiają się nad zagrożeniem ze strony Moskwy. Robili to, co prawda, na konferencji za zamkniętymi drzwiami, ale zawsze.

Nie zamierzam bronić polskiego rządu, niech broni się sam – podobno w kreowaniu własnego wizerunku obecna ekipa radzi sobie świetnie. Lubię natomiast dyskutować o faktach. A są one takie, że po manewrach rosyjsko-białoruskich przy granicy z Polską Radosław Sikorski wysłał do szefa NATO list z zapytaniem, co Sojusz zrobi w razie agresji Rosji na Polskę – kraj członkowski. Pod listem tym podpisał się – powtarzam – Sikorski, nie Antoni Macierewicz. To przecież ten rząd prowadził w NATO szeroko zakrojoną akcję na rzecz planów ewentualnościowych, o których rozmawiano także na szczycie paktu północnoatlantyckiego w Lizbonie. I takie plany istnieją, co potwierdziło już dawno Ministerstwo Obrony Narodowej. Wystarczy też przypomnieć słynną doktrynę Sikorskiego po wojnie w Gruzji, a więc wypowiedziane publicznie słowa, że „każda kolejna próba zmiany granic w Europie siłą lub przez działania wywrotowe powinna być traktowana przez Europę jako zagrożenie dla bezpieczeństwa i spotkać się z proporcjonalną odpowiedzią całej wspólnoty transatlantyckiej”. Dodajmy jeszcze informację z portalu WikiLeaks o tym, że ów minister spekulował, czy Rosja nie zagrozi Polsce w ciągu dziesięciu-piętnastu miesięcy. Można również przytoczyć niezbyt zresztą frasobliwą wypowiedź Sikorskiego sprzed lat porównującego Gazociąg Północny do sojuszu III Rzeszy z ZSRR przeciw Polsce.

No i wreszcie trzeba przypomnieć taki banał, że cały wysiłek Polski po 1989 roku, by dostać się do NATO, nie wiązał się z obawami przed agresją ze strony Czech, Słowacji czy wspomnianej Estonii.

Wszystko to pokazuje, że na szczytach władzy w Polsce temat zagrożenia ze strony Rosji nie jest i nigdy nie był tematem tabu. Mówienie, że Rosja nam zagraża, jeszcze problemu nie załatwia, trzeba umieć sobie ułożyć z nią stosunki. Bo niby dlaczego mielibyśmy mieć złe stosunki z Rosją?

Nie bardzo za to rozumiem związek między estońskimi obawami przed agresją ze strony Rosji a internetem w ichniejszym autokarze. Z tekstu Andrzeja Szeptyckiego wynika, jakby jedno było skutkiem drugiego. Ja też chciałbym, by w pekaesie było Wi-Fi i by polski rząd nad tym myślał więcej niż nad modernizacją Rosji. Ale nie jest to żadna alternatywa dla „europeizacji” naszej polityki, na którą utyskuje Andrzej Szeptycki. Właśnie dzięki współpracy z Europą Zachodnią mamy szansę na internet w pekaesie – bo tam są nasze strategiczne interesy i strategiczni partnerzy (nie w pekaesie, tylko w Europie Zachodniej, oczywiście).

Andrzej Brzeziecki

--
Zobacz także:
Andrzej Szeptycki Peryferie Europy