Premier Ukrainy i szef Partii Regionów Mykoła Azarow oraz wicepremier Ukrainy i lider partii Silna Ukraina Serhij Tihipko obwieścili dziś, że ich partie się jednoczą. Robią to, jak twierdzą, w obliczu wyzwań, które czekają ich kraj.

Tymczasem o żadnym zjednoczeniu nie ma tu mowy: Partia Regionów po prostu połyka Silną Ukrainę. Ta druga, wbrew nazwie, silna wcale nie jest i decyzja o przyłączeniu się do regionałów jest zwykłą kapitulacją.

Jej lider ma za sobą niezłą karierę u boku Leonida Kuczmy – był między innymi jego doradcą, potem deputowanym partii Za Jedyną Ukrainę, następnie szefem Narodowego Banku Ukrainy. Jego kariera zachwiała się, gdy w 2004 roku stanął na czele sztabu wyborczego Wiktora Janukowycza. Dziś mało kto pamięta, że być wtedy w tamtej komandzie oznaczało po prostu być po złej stronie mocy.

Wkrótce znaczyło to też coś gorszego: być w obozie przegranych. Zdał sobie z tego sprawę i sam Tihipko… Pod koniec listopada, tydzień po rozpoczęciu pomarańczowej rewolucji, wycofał się z polityki.

Wrócił do niej w 2010 roku podczas wyborów prezydenckich. Niespodziewanie Ukraińcom spodobała się jego propozycja. Nic dziwnego – wielu miało dość wojny na linii Julia Tymoszenko-Wiktor Janukowycz i szukało „tego trzeciego”. Tihipko prezentował się jako zrównoważony zwolennik reform, odległy od całego tego pomarańczowo-niebieskiego zgiełku. Uwierzyło mu 13 procent Ukraińców.

Janukowycz wygrał wybory, ale postanowił szybko zneutralizować zagrożenie – nie był nim jedynie Tihipko, lecz groźba, że korzystny dlań stan wojny dwóch sił zostanie zaburzony przez jakąś alternatywę. Tihipce zaproponowano więc udział w rządzie. Polityk niby chwilę się wahał, ale się zgodził. Miał zajmować się gospodarką i wprowadzać reformy. Reformy, owszem, wprowadzano, ale niezupełnie takie, o jakich wcześniej mówił Tihipko. Z każdym miesiącem widać było, że jest on listkiem figowym dla ekipy Azarowa.

I tak minęło półtora roku. Silna Ukraina pozostała partią słabą, co przed zbliżającymi się wyborami nie jest najszczęśliwszym punktem startu. Ukraina staje się zaś krajem coraz bardziej autorytarnym. Niszczona jest główna siła opozycyjna – partia Julii Tymoszenko. Tihipko to legitymizuje, choć w ostatnich wypowiedziach martwił się, że aresztowanie byłej premier utrudni relacje z Zachodem.

Wydawałoby się, że mógłby próbować ze swą partią powalczyć samodzielnie, stworzyć ofertę dla „sierot” po Bloku Julii Tymoszenko, wzmocnić swoją pozycję wobec Regionów. Ale wybrał przyłączenie się. Kapitulację. Czyżby spodziewał się, że kto nie przyłączy się do Janukowycza, ten nie ma szans w najbliższych wyborach? Czyżby wiedział, jakie to będą wybory?

Tihipko najwyraźniej nie chce już należeć do obozu przegranych.

Sytuacja przypomina tę z Rosji. Powstaje prezydencka megapartia, która chce kontrolować kraj i nie toleruje odmienności. Były polityk partii Za Jedyną Ukrainę przykłada zatem rękę do tworzenia ukraińskiej wersji Jedynej Rosji. Robi to w momencie, gdy Regiony naprawdę psują życie polityczne nad Dnieprem. Sprzedał się.

Coś mi tylko podpowiada, że nie jest to ostatnia partia Tihipki…

Andrzej Brzeziecki