W Gruzji mówi się: „Jeśli miałbyś do wyboru sytą władzę albo głodną opozycję, to na kogo byś zagłosował?”. Czy według tej maksymy rozstrzygną się polityczne losy Gruzji?

Życie przeciętnej kaukaskiej rodziny kręci się wokół telewizora. Plazma lub LCD to symbol statusu, miejsca w społeczeństwie. Podobnie jest z samochodem czy najnowszym modelem telefonu komórkowego: trzeba je mieć, by nie odczuwać wstydu, by nie być jak rodzice niepełnosprawnego dziecka, gruzińskim obyczajem skrzętnie ukrywający swą „pociechę” przed wścibskimi oczami sąsiadów.
Światło bijące ze szklanego ekranu potrafi czynić cuda i objaśnia mechanizmy rządzące światem. Każdego dnia występujący przed kamerami prezenter tłumaczy przyczyny kolejnych podwyżek cen produktów spożywczych, rosnącego bezrobocia, zmian personalnych w rządzie, wybuchu ubiegłorocznej, przegranej wojny z Rosją czy wreszcie powodów, dla których pozaparlamentarna opozycja już trzeci miesiąc protestuje na ulicach Tbilisi. Jest oknem na świat, obecnym nawet w ruinach dawnego ośrodka wypoczynkowego we wsi Caiszi, zamieszkanego od ponad piętnastu lat przez rodzinę zbiegłą od koszmaru wojny w Abchazji. To właśnie z powodu magicznej mocy telewizora samotnie wychowujący dwójkę dzieci bezrobotny Akaki z Lamiskany decyduje się na zakup srebrnej plazmy, nawet jeśli wie, że stanie się to przyczyną odmowy przez opiekę społeczną przyznania jego rodzinie pomocy socjalnej. Na Kaukazie, w przeciwieństwie do gazet, radia czy Internetu, telewizyjny obraz pozwala marzyć, i dlatego tutaj mass media, by osiągnąć mass effect, nie mogą być niczym innym niż telewizją.


Całość artykułu dostępna jest w najnowszym numerze "Nowej Europy Wschodniej" (Nr 5 (VII) 2009 wrzesień-październik)