30 listopada ubiegłego roku jednodniową wizytę w Mińsku złożył premier Włoch Silvio Berlusconi. Była to pierwsza od kilkunastu lat wizyta na Białorusi zachodniego polityka tak wysokiej rangi. Każda taka wizyta stanowi cenne narzędzie propagandowe dla reżimu, zabiegającego o akceptację bez konieczności podejmowania systemowych reform politycznych. Poza efektem doraźnym, w postaci fotografii i oficjalnych komunikatów ze spotkań, Mińsk otrzymuje jasny sygnał, że jest wśród członków UE grupa państw gotowych na pogłębienie współpracy nawet mimo braku jakichkolwiek realnych działań na rzecz demokratyzacji. W takiej sytuacji Aleksander Łukaszenka może sobie pozwolić na usztywnienie stanowiska wobec UE. Zaakcentował to w wywiadzie dla włoskiej gazety „La Stampa”
(udzielonym na kilka dni przed wizytą Berlusconiego), w ktorym stwierdził: „Na aolanach do Unii iść nie będziemy”.

Władze białoruskie zdecydowały się przystąpić do następnej struktury budowanej na obszarze poradzieckim z inicjatywy rosyjskiej. 27 listopada ubiegłego roku w Mińsku, na szczycie Euroazjatyckiej Wspólnoty Gospodarczej, przywódcy Rosji, Kazachstanu i Białorusi podpisali dokumenty powołujące do życia z dniem 1 stycznia 2010 roku Unię Celną pomiędzy tymi państwami. Uniesiony atmosferą ceremonii Aleksander Łukaszenka porównał znaczenie historyczne tego wydarzenia do decyzji o rozwiązaniu ZSRR i utworzeniu w jego miejsce WNP.

W ramach prowadzonego od jesieni 2008 roku dialogu z UE władze białoruskie podjęły reformę prawa wyborczego, aby znowelizowane przepisy obowiązywały już podczas zaplanowanych wstępnie na kwiecień 2010 roku wyborów lokalnych. W opinii oficjalnego Mińska, pakiet zmian (około stu trzydziestu poprawek) spełnia niemal wszystkie oczekiwania OBWE, a zatem demokratyzuje i udoskonala system wyborczy. Wydaje się jednak, że białoruski reżim po raz kolejny pozoruje działania reformatorskie na użytek dialogu z Brukselą.

Całość artykułu dostępna w Nowej Europie Wschodniej nr 1/2010