7 kwietnia w wyniku rozruchów społecznych w Kirgistanie obalono prezydenta Kurmanbeka Bakijewa. Władzę objął samozwańczy rząd tymczasowy, który skupił pełnię władzy wykonawczej, a także kompetencje rozwiązanego parlamentu. Nowe władze z Rozą Otunbajewą (byłą ambasador ZSRR w Malezji, szefową MSZ w czasach prezydenta Askara Akajewa i krótko po rewolucji tulipanów) jako tymczasową premier zapowiedziały złożenie pełnomocnictw po upływie sześciu miesięcy, kiedy mają odbyć się nowe wybory.

Protesty rozpoczęły się 6 kwietnia w Tałasie (północno-zachodni Kirgistan), po aresztowaniu przez miejscowe władze jednego z liderów opozycji, który miał wziąć udział w zaplanowanych na następny dzień protestach przeciw podwyżkom cen energii elektrycznej i ogrzewania. Dzień później protesty wybuchły w całej północnej części kraju oraz lokalnie w południowej. Protestujący sukcesywnie przejmowali władzę w kolejnych regionach. Wieczorem prezydent Kurmanbek Bakijew opuścił Biszkek, następnego dnia wydał oświadczenie, że nie zamierza zrzekać się stanowiska.

Po negocjacjach ze sformowanym przez uwolnionych opozycjonistów rządem tymczasowym premier Danijar Usenow podał się do dymisji. W zamieszkach zginęło ponad osiemdziesiąt osób.

Upadek reżimu był zaskoczeniem nie tylko dla prezydenta, ale również dla opozycji. Trudno stwierdzić, w jaki sposób i dlaczego akurat w tym momencie do niego doszło. W Kirgistanie od pewnego czasu narastało niezadowolenie społeczne wywołane złą sytuacją gospodarczą kraju, ostentacyjnym nepotyzmem i korupcją władzy, a także drastycznymi podwyżkami cen usług komunalnych. Powodem frustracji były także zawiedzione nadzieje na demokratyzację i rozwój gospodarczy związane z rewolucją tulipanów z marca 2005 roku. Kurmanbek Bakijew, jeden z jej liderów, zbudował system polityczny bardziej represyjny i skorumpowany niż ten wówczas obalony.

Całość artykułu dostępna w "Nowej Europie Wschodniej" nr 3-4/2010