Ahmed Rashid, Dżihad. Narodziny wojującego islamu w Azji Środkowej, przekład Andrea i Maciej Falkowscy, Wydawnictwo Akademickie Dialog, Warszawa 2003
                                                
Niemal dwie dekady minęły od rozpadu ZSRR i powstania pięciu niepodległych państw w Azji Centralnej, niemal od dziesięciu lat świat (w tym polscy żołnierze) zmaga się z islamskim terroryzmem. To długi czas i wiele słów poświęcono każdej z tych spraw. Mimo to w Polsce jak na lekarstwo mamy książek w sposób szeroki, a jednocześnie przejrzysty położenie na Jedwabnym Szlaku, łączącym i porywający mierzących się z tymi problemami. Na tym tle wydana w 2002 roku (w Polsce w 2003 roku) książka Ahmeda Rashida Dżihad. Narodziny wojującego islamu w Azji Środkowej jawi się jako pozycja absolutnie klasyczna, a przy tym wciąż świeża i porywająca.

Ahmed Rashid jest Pakistańczykiem, dziennikarzem (stale współpracującym z pismami Waszyngtonu, przez Londyn, Karaczi, po Hong Kong) zajmującym się problemami Środkowego Wschodu, radykalnego islamu, rozgrywek politycznych i walki o azjatyckie surowce energetyczne. Potrafi patrzeć zarówno z perspektywy uczestnika, jak i outsidera tematu. Zawdzięcza to z jednej strony urodzeniu, znajomości języka i kodu kulturowego opisywanych zdarzeń, z drugiej umiejętności przełożenia problemu na zachodniego czytelnika. Dziesiątki razy odwiedzał opisywany obszar, osobiście zna większość swoich „bohaterów”, akuszeruje wydarzeniom i śledzi ich ukryte mechanizmy. Jest przy tym przedstawicielem dobrej anglosaskiej szkoły dziennikarstwa – umie pisać o rzeczach trudnych a ważnych w sposób porywający. Bestsellerem była jego książka Talibowie. Wojujący islam, ropa naftowa i fundamentalizm w Środkowej Azji (2000).

Tytuł omawianej książki: Dżihad. Narodziny wojującego islamu w Azji Środkowej, może okazać się nieco mylący, bo koncentruje się na wątku centralnym, nie sugerując rozmachu, z jakim zarysowany jest kontekst problemu.

Całość artykułu dostępna w "Nowej Europie Wschodniej" nr 3-4/2010