Przed puczem można było powiedzieć, że ZSRR znajduje się na równi pochyłej, jednak uruchomienie procesu Nowoogariowskiego było szansą na zatrzymanie tej negatywnej tendencji. Pucz spowodował, że wszystko to było już nieaktualne, przez co przyspieszył agonię systemu.

Nie było niespodzianki. Wybory prezydenckie w Kazachstanie odbyły się według ściśle określonego w astańskich pałacach scenariusza. Wygrał ten, który wygrać musiał. Nursułtan Abiszewicz Nazarbajew. „Oświecony Chan”, którego ulubionym powiedzeniem jest wiele mówiące przysłowie Deng Xiaopinga: „Nieważne, jakiego koloru jest kot. Ważne, aby łowił myszy”.

Rok 1931 to jeden z najtragiczniejszych okresów w historii postrewolucyjnej Rosji. Trwają rozkułaczanie, głód i wielka industrializacja. Niemal jednocześnie w dwóch zakątkach wielkiego kraju przychodzą na świat Borys Jelcyn i Michaił Gorbaczow – pierwszy na Uralu, a drugi blisko Kaukazu – w Kraju Stawropolskim.

Osiemdziesiąta rocznica urodzin Borysa Nikołajewicza Jelcyna przeszłaby w naszych mediach prawdopodobnie bez echa. Panuje w nich wszak rozgorączkowanie spowodowane buntem obywateli w Egipcie, kolejnymi reminiscencjami smoleńskiej tragedii i, ogólnie rzecz biorąc, nie najlepszym samopoczuciem Polski jako narodu.

Czernomyrdin był jednak na swój sposób postacią tragiczną. Przez lata obstawiano go wszak jako „murowanego” kandydata na następcę Jelcyna, ale sukcesja wymknęła mu się z rąk.

Niedawne oświadczenie Jarosława Kaczyńskiego o możliwości wybuchu „pomarańczowej rewolucji” w Rosji nie zwróciło uwagi samych Rosjan. Nie zareagował również rosyjski rząd, zapewne dlatego, że Kaczyński już dawno nie jest u władzy, a rosyjska prasa, choć poinformowała czytelników o oświadczeniu, pozostawiła je bez komentarza z powodu jego absurdalności.

Popuśćmy wodze fantazji. Jest rok 2012. Choć Władimir Putin postanowił wrócić na Kreml po czterech latach przerwy, Miedwiediew podejmuje decyzję, że będzie ubiegać się o reelekcję. Rosyjski duumwirat się rozpada.