Wybuch bomby 11 kwietnia w mińskim metrze nie jest pierwszą tragedią w historii współczesnej Białorusi. Za rządów Łukaszenki doszło jeszcze do innych tragicznych wydarzeń, jednak po żadnym z nich nie odnaleziono sprawców. 13 kwietnia okazał się dniem zwycięstwa prezydenta na kilku polach, choć żadne z nich nie stanowi raczej frontu walki przeciwko terroryzmowi.

Plac Październikowy, jak i Aleja Niepodległości są rozświetlone milionami migających lampek, na stworzonym na środku placu sztucznym lodowisku bawi się tłum dzieciaków, jeżdżących wokół najwyższej choinki na Białorusi. Ze szczekaczek zawieszonych na latarniach wyjątkowo głośno przygrywa rosyjski pop. Na pierwszy rzut oka można odnieść wrażenie, że pomyliło się daty lub miejsca. Rewolucja? Gdzie?

Coraz częściej Warszawa, Moskwa, Kijów i Bruksela spoglądają w kierunku Mińska, który przygotowuje się do wyborów prezydenckich. Już 19 grudnia Białorusini będą wybierać najważniejszą osobę w kraju.

Sytuacja w białoruskiej opozycji nie zmienia się od kilku lat. Teraz jest chyba nawet gorzej niż po dżinsowej rewolucji.

Lew, król puszczy, kazał podzielić się zwierzętom na te piękne i te mądre. Gdy każde ze zwierząt zajęło już swoje miejsce, na środku została żaba. Lew zapytał, czemu nie jest ani po lewej, ani po prawej stronie. Ta z rozbrajającą szczerością odparła: „Przecież się nie rozdwoję”.