29 września, czwartek, Warszawa 

Międzynarodowa konferencja, towarzyszącą szczytowi Partnerstwa Wschodniego. Udział w niej potwierdzili między innymi minister Radosław Sikorski, komisarz Štefan Füle i inni przedstawiciele struktur unijnych, władz państwowych i środowisk eksperckich.

Политика, касающаяся Восточной Европы, должна стать ведущим мотивом грядущего польского председательства в Евросоюзе. Мы не должны при этом настраиваться на тональность ментора. Таким образом, понятие «польская восточная политика» употреблять можно, но сама эта политика обязана быть разнородной – przekład rozmowy Małgorzaty Nocuń i Krzysztofa Burnetki z Aleksandrem Kwaśniewskim w „Nowej Polszy”.

З початку липня Польща головує в ЄС. Чи буде від того користь Україні? – artykuł Pawła Pieniążka dla „Ukrajinśkiego Tyżnia”.

W środę minister Radosław Sikorski napisał na Twitterze: „Rodacy! Popierajmy arabskie demokracje. Odwiedzajmy Egipt i Tunezję. W kurortach jest bezpiecznie. Ich gospodarki potrzebują sterydu”. Nie chcę tu wnikać w wewnątrzpolityczne aspekty deklaracji szefa polskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Pragnę natomiast zwrócić uwagę na trzy inne kwestie.

Tydzień na Białorusi przysparza wielu emocji. Obywatela mogą zaskoczyć ucieczki opozycjonistów czy areszt nałożony na sprzęty gospodarstwa domowego. Jednak ostatnie wydarzenia wydają się bardziej dezorientować analityków politycznych – zaskarżono polską ustawę w kontekście prawa międzynarodowego i daje się zauważyć wyraźny odwrót od zachodnich instytucji.

Czy przemówienie ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego napawa optymizmem? Czy obecny rząd nadal uważa wspieranie państw Europy Wschodniej za priorytetowy cel swojej polityki zagranicznej?

Komentarz Andrzeja Szeptyckiego: „Wydaje się, że realizm, o którym mówi minister Sikorski, jest stosowany w sposób nieco wybiórczy. Dobrze widać to, jeśli porównamy założenia naszej polityki w odniesieniu do Rosji i Ukrainy”.

Komentarz Wojciecha Tworkowskiego: „Minister Radosław Sikorski postawił sprawę jasno. Jesteśmy dwudziestą gospodarką świata i niewiele z tego wynika. Zza pięknych i często mądrych słów wyziera brak wizji polskiej polityki zagranicznej oraz rozsądnej definicji polskich interesów w globalnej społeczności”.

Minister Radosław Sikorski postawił sprawę jasno. Jesteśmy dwudziestą gospodarką świata i niewiele z tego wynika. Zza pięknych i często mądrych słów wyziera brak wizji polskiej polityki zagranicznej oraz rozsądnej definicji polskich interesów w globalnej społeczności.

Wydaje się, że realizm, o którym mówi minister Sikorski, jest stosowany w sposób nieco wybiórczy. Dobrze widać to, jeśli porównamy założenia naszej polityki w odniesieniu do Rosji i Ukrainy.

Na Białorusi potrzebne są zmiany instytucjonalne i nowa strategia, a nie próba podrzucenia nam „białoruskiego Wałęsy”, za którym mielibyśmy posłusznie podążać. Wałęsa nie został wykreowany przez Margaret Thatcher ani Ronalda Reagana, on po prostu był.

Łatwo uważać wszystkie niemiłe Polakom zjawiska, które zachodzą na Ukrainie i gdzie indziej, za wynik rosyjskiego wmieszatielstwa, trudniej pogodzić się z tym, że Ukraińcy po prostu sami sobie taki los gotują.

Czemu w Polsce nikogo nie interesuje fakt, że były wicepremier Rzeczpospolitej Polskiej bryluje na mińskich, kijowskich, bodaj czy nie moskiewskich salonach i śledzi każde wybory na obszarze poradzieckim jako reprezentant Wspólnoty Niepodległych Państw?

Stosunki polsko-ukraińskie są na bardzo niskim poziomie. Staliśmy się dla siebie tak dalecy, jakby Dniepr przepływał przez stolicę Mongolii, a nie Ukrainy.

Ministrowie spraw zagranicznych Polski i Niemiec wrócili z Mińska z pustymi rękami. Aleksander Łukaszenka w charakterystycznym dyktatorskim stylu wytłumaczył im, że wybory na Białorusi zawsze są demokratyczne.

Szefowie polskiego i niemieckiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych wyruszają na Białoruś z misją specjalną – przekonania autorytarnego prezydenta do przeprowadzenia demokratycznych wyborów. Przed reelekcją Aleksander Łukaszenka jest w stanie obiecać wszystko.

Nowe przejście graniczne z Obwodem Kaliningradzkim, Centra Dialogu i Pojednania, umowy do podpisania podczas grudniowego spotkania prezydentów – to owoce wizyty w Polsce ministra spraw zagranicznych Rosji Siergieja Ławrowa. Za nieco ponad miesiąc nad Wisłą zjawi się Dmitrij Miedwiediew.

Ukraina była od dawna ważna dla Polski – nasi politycy jako pierwsi uznali niepodległość Ukrainy. Gra była warta świeczki, bo symbolika miała wzmocnić nasze relacje i pomóc w zatarciu tragicznych wspomnień, które tkwiły w pamięci obu stron. Polscy politycy wsparci potężną dawką teoretyczną – dorobkiem środowiska paryskiej „Kultury” – mieli dokonać przełomu w naszych wspólnych relacjach.

W 2004 roku wydawało się, że ta cezura jest w zasięgu ręki – to właśnie wtedy mieliśmy dla siebie największe poważanie od czasów uzyskania niepodległości, i to nie tylko wśród klasy politycznej, ale także wśród obywateli. Narastające problemy wewnętrzne Ukrainy i pragmatyzowanie polityki zagranicznej obu państw ponownie postawiło naszą wspólną przyszłość pod znakiem zapytania.

Na łamach „Nowej Europy Wschodniej” nieraz staraliśmy się rzetelnie przedstawiać te problemy oraz pokazywać różne spojrzenia na ich przyczyny i skutki. Dlatego wyłącznie kwestią czasu było wydanie numeru ukraińskiego. Pragniemy podzielić się z ukraińskimi czytelnikami efektami naszej pracy. W numerze nie mogło zabraknąć wywiadów z pierwszym premierem III RP Tadeuszem Mazowieckim i ministrem spraw zagranicznych Radosławem Sikorskim.

Ocena własnej historii z punktu widzenia cudzoziemców często pozwala spojrzeć na nią z nowej perspektywy, czego próbują dokonać Łukasz Adamski, opisując Wołodymyra Antonowycza, oraz Timothy Snyder, przybliżając postać Wasyla Wyszywanego.

Oprócz tego teksty między innymi: Romana Kabaczija, Witalija Portnikowa, Mykoły Riabczuka, Andrzeja Szeptyckiego, Marcina Wojciechowskiego.

Zapraszamy do lektury!

Spotkania polsko-rosyjskie na różnych szczeblach przestają już zaskakiwać naszą opinię publiczną. Zdaniem ekspertów, stają się one normą, a nawet rutyną. Dlatego nie dziwi ponowny przyjazd Siergieja Ławrowa, jednego z najważniejszych rosyjskich polityków, który na początku września był gościem specjalnym dorocznej narady polskich ambasadorów, a dziś weźmie udział w posiedzeniu VI Komitetu Strategii Współpracy Polsko-Rosyjskiej.

W Polsce na zaproszenie ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego gości jego rosyjski odpowiednik Siergiej Ławrow. Lista spraw do omówienia jest długa.

8 kwietnia minister spraw zagranicznych RP Radosław Sikorski przedstawił w Sejmie doroczną informację o założeniach polskiej polityki zagranicznej.