Kirgistan, świętujący 31 sierpnia dwudziestą rocznicę niepodległości, stanowi najbardziej oryginalny przypadek transformacji ustrojowej w posowieckiej przestrzeni.

16 sierpnia zamknięto rejestrację zgłoszeń kandydatów na urząd prezydenta w Kirgistanie. Zamiar wzięcia udziału w wyborach zgłosiły aż osiemdziesiąt trzy osoby. Szesnastu kandydatów wysunęły partie polityczne, pozostali zgłosili się sami. To rekord w historii Kirgistanu. Oczywiście, lista rzeczywistych uczestników batalii będzie mniejsza.

30 listopada doszło do zawiązania większościowej koalicji parlamentarnej pod przewodnictwem Ałmazbeka Atambajewa. W jej skład weszły partie: Socjaldemokratyczna Partia Kirgistanu, Republika i Ata Meken. Mimo że droga do celu była wyboista, zawarto porozumienie, umożliwiające powołanie pierwszego w historii rządu parlamentarnego.

W lipcu umiarkowanie uspokoiła się sytuacja w Kirgistanie. Na korzyść ekipy rządzącej podziałał strach przed pogłębieniem chaosu, przejawiający się relatywnie wysokim uczestnictwem w referendum 27 czerwca.

Nie można zatem wykluczyć, że czas „tymczasowych” skończy się szybciej, niż przewidywał to ich własny scenariusz „oddawania władzy narodowi”.

Minął miesiąc od przewrotu politycznego w Kirgistanie, podczas którego obalono prezydenta Kurmanbeka Bakijewa.