Po raz pierwszy inauguracja prezydenta Federacji Rosyjskiej odbyła się w takich okolicznościach. Od 6 maja w Moskwie trwają protesty. Liczba zatrzymanych przez policję uczestników to już ponad tysiąc obywateli. Opozycjoniści zapowiadają finał protestów na 12 czerwca. 

Przegląd rosyjski

Świadkowie sławnych stalinowskich procesów przeciwników politycznych wodza narodów opowiadali, że Józef Stalin lubił przyjeżdżać do sądu i – schowawszy się za firanką – obserwować zeznania swoich byłych współpracowników i oponentów. Wiktor Janukowycz nie musi chować się za firanką, bo korzysta z telewizora i internetu.

Stało się to, czego oczekiwaliśmy od początku procesu i czego przede wszystkim spodziewała się Julia Tymoszenko. Jednak to nie koniec teatru absurdu, jakim od samego początku jest proces byłej premier. Nie wiemy, czy areszt będzie trwał do końca procesu, czy jest to tylko element zastraszenia. I oczywiście wciąż trudno prognozować, jaki wyrok ostatecznie wyda sąd.

Kolejny czołowy polityk opozycji trafił do więzienia – po byłym ministrze spraw wewnętrznych Juriju Łucence nadszedł czas na „żelazną” Julię Tymoszenko. W 2000 roku podobnie postąpił Leonid Kuczma, który za wszelką cenę chciał ograniczyć jej polityczne działanie, jednak stało się coś przeciwnego – był to początek jej drogi do władzy. Czy dzisiaj po kompromitacji rządów „pomarańczowych” uwięzienie Tymoszenko ponownie uruchomi polityczną bombę?

Komentarz Piotra Andrusieczki: „Jeśli procesy Julii Tymoszenko i Jurija Łucenki (wobec którego środek profilaktyczny w postaci aresztu zastosowano już w grudniu ubiegłego roku) miałyby oznaczać rzeczywistą chęć walki z korupcją i nadużyciami na najwyższych szczeblach polityki, to sądy na kilka lat zostałyby sparaliżowane sprawami wobec byłych i obecnych przedstawicieli władzy, mimo że nie byłyby potrzebne skomplikowane śledztwa – wystarczyłoby zebrać artykuły, które ukazują się regularnie chociażby na łamach »Ukrainśkiej Prawdy«”.

Komentarz Witalija Portnikowa: „Sąd działa zgodnie ze scenariuszem opracowanym poza jego murami – w administracji prezydenta Wiktora Janukowycza albo nawet bezpośrednio w jego gabinecie”.

Komentarz Piotra Pogorzelskiego: „Ta informacja na pewno dla wielu była zaskoczeniem. Wątpię jednak, czy zwolennicy Julii Tymoszenko od razu oderwali się od foteli i pobiegli na dworce kupić bilety do Kijowa na zapowiadaną na poniedziałek demonstrację w obronie swojej ulubienicy. Wątpię także, aby jej przeciwnicy ucieszyli się na tyle, aby uratować dramatycznie spadające poparcie dla prezydenta Wiktora Janukowycza”.

Wybuch bomby 11 kwietnia w mińskim metrze nie jest pierwszą tragedią w historii współczesnej Białorusi. Za rządów Łukaszenki doszło jeszcze do innych tragicznych wydarzeń, jednak po żadnym z nich nie odnaleziono sprawców. 13 kwietnia okazał się dniem zwycięstwa prezydenta na kilku polach, choć żadne z nich nie stanowi raczej frontu walki przeciwko terroryzmowi.

Sytuacja w białoruskiej opozycji nie zmienia się od kilku lat. Teraz jest chyba nawet gorzej niż po dżinsowej rewolucji.