7 czerwca, wtorek, godzina 19.00, klubokawiarnia Chłodna 25, ul. Chłodna 25, Warszawa

Ostatnich kilka dekad sprzyja dyskusjom na temat tożsamości narodowej i czynników ją budujących. W Europie Środkowo-Wschodniej mikrohistorie dowodzą, że sytuacja jest znacznie bardziej skomplikowana, niż wydaje się to zwolennikom czarno-białej wersji historii.

Goście:   Adamski, Jasina, Łuczewski, Pawłowski, Stefanowska

Rok 1931 to jeden z najtragiczniejszych okresów w historii postrewolucyjnej Rosji. Trwają rozkułaczanie, głód i wielka industrializacja. Niemal jednocześnie w dwóch zakątkach wielkiego kraju przychodzą na świat Borys Jelcyn i Michaił Gorbaczow – pierwszy na Uralu, a drugi blisko Kaukazu – w Kraju Stawropolskim.

Film o uwięzionym oligarsze Michaile Chodorkowskim wzbudził sensację podczas ostatniego Berlinale. Czy ten rozgłos przekłada się na jakość?

Tekst Ołeksija Radynśkiego: „Przypadek filmu Chodorkowski, który na kilka dni przed startem Berlinale nagle stał się najbardziej pożądanym filmem całego festiwalu, przypomina historię Mona Lisy Leonarda da Vinci”.

Tekst Łukasza Jasiny: „Film o Chodorkowskim okazał się nieoczekiwanym hitem ostatniego Berlinale. Nie tyle jednak z uwagi na jego artystyczne walory, ile na tematykę. Berlińskie jury i publiczność już od wielu lat wykazują zainteresowanie kwestiami demokracji i praw człowieka”.

Film o Chodorkowskim okazał się nieoczekiwanym hitem ostatniego Berlinale. Nie tyle jednak z uwagi na jego artystyczne walory, ile na tematykę. Berlińskie jury i publiczność już od wielu lat wykazują zainteresowanie kwestiami demokracji i praw człowieka.

4 marca, piątek, godz. 16.00, Lublin

Spotkanie wokół książki Zakorzeniony kosmopolita. Ihor Szewczenko w rozmowie z Łukaszem Jasiną.

Tak się złożyło, że pierwszą informacją, jaką usłyszałem po przekroczeniu gościnnych progów Ukraińskiego Uniwersytetu Katolickiego we Lwowie, była wieść o odejściu na emeryturę kardynała Lubomyra Huzara. Podkreśla, że odchodzi z powodów osobistych. To ważne oświadczenie.

10 lutego, godz. 17.30, aula Ukraińskiego Uniwersytetu Katolickiego, czwarte piętro, ul. Święcickiego 17, Lwów

Dyskusja z udziałem Łukasza Jasiny, o. prof. Borysa Gudziaka (rektora UKU), prof. Petera Scheinera (przewodniczącego Międzynarodowego Stowarzyszenia Bizantynistów).

Osiemdziesiąta rocznica urodzin Borysa Nikołajewicza Jelcyna przeszłaby w naszych mediach prawdopodobnie bez echa. Panuje w nich wszak rozgorączkowanie spowodowane buntem obywateli w Egipcie, kolejnymi reminiscencjami smoleńskiej tragedii i, ogólnie rzecz biorąc, nie najlepszym samopoczuciem Polski jako narodu.

Piątkowe zaprzysiężenie Aleksandra Łukaszenki ma się do moskiewskich ceremonii imperialnych tak, jak śródmieście Mińska do śródmieścia Moskwy. Usiłuje je naśladować, ale wychodzi z tego jedynie farsa.

W noc sylwestrową  wysadzono w powietrze popiersie Stalina, a kilka dni później zakończyła się  ostatecznie (a może jedynie zanikła) kwestia związana z nadaniem Stepanowi Banderze tytułu Bohatera Ukrainy.

Niemieckie hipermarkety z polską obsługą i kolorową ofertą handlową stają się dla niektórych Ukraińców bramą do „polskiej” Europy na zachód od Bugu. Bramą przyjemniejszą od przejścia granicznego w Zosinie.

Czernomyrdin był jednak na swój sposób postacią tragiczną. Przez lata obstawiano go wszak jako „murowanego” kandydata na następcę Jelcyna, ale sukcesja wymknęła mu się z rąk.

Na rozklejonych w Mińsku plakatach Mazowsza (zespół wystąpił w mieście 27 października) pojawiło się logo Związku Polaków na Białorusi, chociaż imprezę firmowała jego prołukaszenkowska mutacja. Menedżerów zespołu nie podejrzewam o rozróżnianie obydwu związków, ale wpadka jest oczywista.

Wystąpienie Azarowa przypominało niegdysiejsze rytualne mowy Leonida Kuczmy i Wiktora Juszczenki podczas kolejnych wizyt polskich prezydentów – w sumie nic nowego, a w świetle obecnej polityki władz Ukrainy brzmiało to dosyć ironicznie.

Dziś zajmiemy się miejscem bardzo słabo obecnym w polskiej wyobraźni: Kazachstanem. Ten niezwykle szybko rozwijający się kraj o coraz większym znaczeniu politycznym i gospodarczym powinien kojarzyć się nam z czymś więcej niż kosmodromem Bajkonur, jurtami, stepem, czy polskimi repatriantami. Komentarze Łukasza Jasiny, Michała Kozłowskiego i Łukasza Tarnowskiego – Temat tygodnia „Kultury Liberalnej”.

Giennadij Janajew zaliczał się, o ironio, do najbardziej bezbarwnych przywódców puczu. Nie miał inteligencji Borisa Pugo czy Władimira Kriuczkowa ani stanowczości Dmitrija Jazowa. Może dlatego był dobrym liderem.

Kiedy już przejedzie się most w Zosinie i opuści terytorium Wspólnoty Niepodległych Państw, można zacząć narzekać. Tak po polsku – mocno i od serca. W przypadku naszych relacji ze wschodnimi sąsiadami jest to postępowanie jak najbardziej słuszne.

 Україна є сусідом Польщі, а при цьому є також дуже великою країною. У минулому, вже досить припалому порохом, була навіть нашим „стратегічним партнером” – przekład komentarza Łukasza Jasiny Droga z Sambora... na stronie "Ukrajinśkiego tyżnia".

Ukraina to nasz sąsiad, a przy okazji duży kraj. W cokolwiek zamierzchłych czasach był to nawet nasz „partner strategiczny”.

Od kilku tygodni Bronisław Komorowski zdaje się prowadzić cichą dyplomatyczną ofensywę na zaniedbanym froncie polskiej polityki zagranicznej.

Kościół katolicki ma do wyboru dogadać się z silną Cerkwią moskiewską lub ze słabą (ale uczciwą) konstantynopolitańską.

Sześćset lat to sporo. Tyle właśnie upłynęło ich od bitwy będącej jednym z niewielu elementów tak dawnej historii wciąż obecnym w popkulturze Europy Środkowo-Wschodniej.

Mija dwadzieścia lat od „jesieni narodów” i jej przywódcy zaczynają odchodzić. Jest to oczywiście proces naturalny, niemniej skłania do dyskusji nad rolą odegraną przez niektórych ludzi w obaleniu istniejącego wcześniej systemu.

Ilienko nie zostanie zapamiętany jako klasyk kina światowego, niemniej należy go uznać za klasyka kinematografii ukraińskiej.