Rozpoczął się dialog Ormiańskiego Kongresu Narodowego z „obozem władzy”. Dmitrij Miedwiediew zdaje się niecierpliwić wobec braku postępu w kwestii Górskiego Karabachu, który Skype niespodziewanie przyłączył do Armenii.

Nieustannie toczą się rozmowy „ulicznej opozycji” z obozem rządzącym i negocjacje pokojowe w sprawie Górskiego Karabachu. A tymczasem bilety na metro są coraz droższe.

Chcielibyśmy, aby również ta strona internetowa – jako integralna część projektu – stała się forum wymiany myśli na temat wyzwań i możliwości polskiej prezydencji odnośnie do promowania idei Partnerstwa Wschodniego i intensyfikacji działań Unii Europejskiej w ramach wschodniego wektora jej polityki.

„Polska – partner Wschodu” jest hasłem dość oczywistym. Mamy swoje interesy na Wschodzie, z Partnerstwa Wschodniego uczyniliśmy sztandarowy projekt europejski. Jednak czy będąc partnerem Wschodu, nie możemy (lub nie powinniśmy) być także w pewnej mierze partnerem państw Południa? Algieria czy Libia to przecież potencjalni dostawcy gazu skroplonego do naszego planowanego terminalu w Świnoujściu. Ponadto metoda „przeciągania liny” pomiędzy unijnym lobby południowym, optującym za większym zaangażowaniem politycznym i finansowym na rzecz państw basenu Morza Śródziemnego, a lobby wschodnim, domagającym się tego samego dla wschodniego sąsiedztwa Unii, nie jest zbyt efektywna. W ostatnich latach skuteczne okazywały się działania tych państw unijnych, które – jak Niemcy czy Szwecja – występując z nowymi pomysłami dla wschodniego sąsiedztwa, uwzględniały zarazem interesy lobby południowego. Czy Polska nie powinna działać podobnie?

Jak odnieść się do dylematu wyboru między demokratyzacją a stabilizacją? Może on w całej ostrości ujawnić się niedługo na przykładzie Białorusi. Polska – partner Białorusi? Oczywiście – odpowie większość Polaków. Zarazem większość z nas będzie rozumiała to partnerstwo jako relację ze społeczeństwem białoruskim, a nie z władzami. Okazuje się jednak, że – zwłaszcza w momentach przesileń – skuteczność polityki zależy od dobrych kontaktów z władzami, czego przykładem są działania Polski na rzecz pomarańczowej rewolucji.

Wreszcie, czy aktualna oferta Unii dla państw wschodniego sąsiedztwa jest wystarczająco „pociągająca”? Czy na obecnym etapie stosunków okaże się siłą napędową modernizacji i reformy państwa? Czy – i ewentualnie, jak długo jeszcze – Brukseli uda się zachować atrakcyjność Europejskiej Polityki Sąsiedztwa, wykreślając z oferty najbardziej pożądaną nagrodę – członkostwo?

Zapraszamy do dyskusji.

Paweł Wołowski

Rozmowa Tomasza Kułakowskiego z Vladem Filatem Mołdawia: od reintegracji do integracji
Artykuł Kamila Całusa i Piotra Oleksego  Success story pilnie potrzebne, czyli mołdawskie oczekiwania wobec polskiej prezydencji
Rozmowa Piotra Pogorzelskiego z Pawłem Klimkinem Przede wszystkim integracja ekonomiczna
Artykuł Kamila Kłysińskiego Białoruś – równanie z wieloma niewiadomymi
Artykuł Kakhi Gogolashvilego Polska prezydencja – największa szansa dla Gruzji
Artykuł Rubena Mehrabiana Polskie inspiracje w armeńskiej polityce
Artykuł Marty Jaroszewicz Umowa stowarzyszeniowa z Unią Europejską: jak to widzi Ukraina?

Projekt współfinansowany ze środków Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Kilka lat temu grupa działaczy społecznych wpadła na pomysł zorganizowania festiwalu przybliżającego kulturę Armenii, Azerbejdżanu i Gruzji. Udało się. Impreza rozwijała się, zyskując z czasem międzynarodową renomę.

W Armenii trwają ustalenia w sprawie rozpoczęcia rozmów Armeńskiego Kongresu Narodowego i obozu rządzącego. Niestety, jeszcze nie wiadomo, jaki będzie temat dyskusji i kto będzie w niej uczestniczyć.

Prezydencja Polski w Unii Europejskiej przypada na nowy etap projektu Partnerstwa Wschodniego i zarazem nowy rozdział w polityce wewnętrznej Armenii.

Rozpatrujemy wariant siłowy w przypadku konfliktu karabaskiego. Póki co, chcemy zmusić Armenię do rozwiązania konfliktu na drodze pokojowej. OBWE powinno zwrócić się do ONZ, aby użyto specjalnych środków w celu zmuszenia agresora do wycofania się. Jeśli wszyscy są zgodni, że należy oswobodzić to terytorium, to należy tak zrobić.

Każdy naród posiada własne tradycje narodowe. Azerbejdżan studiuje procesy, które dokonują się w krajach zachodnich i bierzemy z nich to, co jest pozytywne i zgodne z naszą narodową tradycją. Mamy własny model rozwoju od stabilizacji do modernizacji, modernizacja będzie stopniowo prowadzić do demokracji.

Карабахский конфликт не замороженный, заморожено лишь его решение. По моим оценкам, за последний год, в результате нарушения соглашения о прекращении огня с обеих сторон погибли 36 человек – przekład rozmowy Zbigniewa Rokity z Andrzejem Kasprzykiem na portalu Regnum.ru.

W Armenii więźniowie polityczni wychodzą na wolność, zaczyna się dialog opozycji z władzą, wciąż trwa zabawa w kotka i myszkę Lewona Ter-Petrosjana i Serża Sarkisjana.

Jakie gwarancje daje Ormianom uczestnictwo w Organizacji Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym? Czy wszyscy więźniowie polityczni będą wypuszczeni? Jak Armenia zniesie to, że Azerowie wygrali Eurowizję?

Tydzień na ziemi ormiańskiej minął spokojnie. Armenia daje poczucie harmonii. Tam wszystko jest na swoim miejscu: opozycja wiecuje, Azerbejdżan straszy, Rosja czuwa, a Ormianie, którzy mają tego dosyć, emigrują.

Nie przyszła góra do Mahometa, przyszedł Mahomet do góry, czyli jak muzułmańscy Azerowie starają się odzyskać Górski Karabach z pomocą Turcji.

Ostatnio mój kolega ubolewał nad tym, jak dużo mitów narosło wokół Czeczenii. Wydaje się, że na zmianę strzelają tam do siebie i wysadzają się w powietrze, a w wolnych chwilach ukrywają się w górach. Mnie natomiast zasmuca to, że na temat Armenii nie ma żadnych stereotypów – artykuł Zbigniewa Rokity dla Kaukaz.net.

Opozycja wiecuje, Gruzini kradną internet, a ormiańskie dzieci grają w szachy. W Armenii nigdy nie przestanie być ciekawie.

Emigracja jest w Armenii dużym problemem. Rządzący politycy zrzucają winę na Azerów – ludzie emigrują, bo jest wojna i jest biednie, za wojnę odpowiedzialni są Azerowie, a za biedę wojna. Taką wizję prezydent Serż Sarkisjan przedstawia społeczeństwu. Ormianie żartują, że na erywańskim lotnisku wisi kartka: „ostatni gasi światło”.

O miejscu historii w życiu Ormian oraz jej roli w stosunkach z sąsiadami ze Zbigniewem Rokitą rozmawiały Iwona Kaliszewska i Aneta Waszkiewicz. Zapis audycji radia Kaukaz.(w)net z dnia 8 marca.

Spacerując erywańskimi ulicami, nie sposób się nudzić. Można wybrać, przeciwko czemu mamy ochotę protestować danego dnia: obecnej władzy, zakazowi handlu ulicznego, a może turecko-rosyjskiemu spotkaniu?

Na fali rewolucji, która ogarnęła Afrykę Północną, zaczęto przepowiadać podobne scenariusze także dla innych państw. Najczęściej wystarczy spełnienie kilku warunków: musi być ciepło, niedemokratycznie i niezbyt zamożnie. Oto przepis na udaną rewolucję!

Rozmowy mające rozwiązać konflikt karabaski trwają. Po obu stronach giną żołnierze, a negocjacje wydają się od dawna stać w martwym punkcie. Czy na pewno?

Tylko demokratyzacja państw Partnerstwa Wschodniego umożliwi ich integrację z Unią Europejską. Pogląd ten nie jest jednak podzielany przez większość elit rządzących w państwach partnerskich. Czy Unia Europejska znajdzie sposób, by promować taką wizję zmiany w państwach Europy Wschodniej w sytuacji, gdy inne modele rozwoju ukazują możliwość modernizacji gospodarczej bez demokratyzacji?

Armeńska opozycja, pozbawiona wpływu na decyzje parlamentu, wyraża swój sprzeciw na ulicy. Manifestacje cieszą się dużym zainteresowaniem. Jakie są szanse opozycji na zjednoczenie przed wyborami i czy Armenii grozi „mubarakizacja”?

W Armenii podpisano nową umowę koalicyjną, w której rządzące partie zobowiązały się poprzeć Serża Sarkisjana w wyborach prezydenckich. Czy oznacza to polityczną emeryturę Roberta Koczariana? A może Kwitnąca Armenia gra na zwłokę?

W Armenii rozpoczęła się dyskusja nad stworzeniem „panormiańskiego senatu”. Byłby on drugą izbą parlamentu, w której mogliby zasiadać Ormianie z całego świata. Inicjatywa popierana jest przez Serża Sarkisjana. Powraca spór diaspory z Ormianami mieszkającymi w Armenii o to, kto jest prawdziwym Ormianinem.

Ostatni tydzień w Armenii okazał się spokojniejszy, niż się zapowiadał. Przebiegł pod znakiem dwóch ważnych wizyt międzynarodowych: komisarza Praw Człowieka Rady Europy Thomasa Hammarberga i gruzińskiego prezydenta Micheila Saakaszwilego. Obie wizyty nie przyniosły jednak znaczących rezultatów.

Według ostatnich danych, Armenia jest w słabej sytuacji ekonomicznej, zastrzeżenia budzi także podejście do wolności obywatelskich i praw politycznych. A wszystko to na ostatniej prostej przed wyborami parlamentarnymi.

13 stycznia w krakowskim klubie Lokator udało się „oswoić” Kaukaz. Okazało się, że w czeczeńskich górach można zobaczyć tradycyjne swaty, w dagestańskiej wiosce wysłuchać rad, jak uniknąć spotkania ze złymi dżinami, a w Osetii wypić toast za Józefa Stalina.

Ministrem rolnictwa został mianowany Serż Karapetjan z partii Orinar Jerkir. W ostatnim czasie w ten sam sposób odwołano między innymi ministra sprawiedliwości czy ministra finansów. Przetasowania w rządzie prawdopodobnie mają na celu ratowanie wizerunku władzy.

W Armenii przetasowania na najwyższym szczeblu: dymisjonuje się ministra gospodarki, nowym ministrem gospodarki zostaje minister finansów, ministrem finansów wiceprezes Centralnego Banku Armenii, a wiceprezesem Centralnego Banku Armenii… dotychczasowy minister gospodarki.

13 grudnia reprezentowana w Zgromadzeniu Narodowym partia Dasznakcutiun obchodziła 120-lecie istnienia. Niespodziewanie w uroczystościach opozycyjnej partii udział wziął Serż Sarkisjan.

W dniach 1-2 grudnia w stolicy Kazachstanu Astanie odbył się szczyt OBWE. To pierwsze spotkanie liderów państw członkowskich od jedenastu lat.

Wyniki ciekawej ankiety przedstawił socjologiczny ośrodek Socjometr. W badaniach pytano, jaki armeński polityk jest najbardziej wpływowy oraz jakiemu politykowi można zaufać. Za najważniejszą osobę na scenie politycznej został uznany Serż Sarkisjan, który dostał 37 procent głosów.

Według słów rzecznika prasowego Sarkisjana, prezydent zdecydował, że nie pojawi się na lizbońskim spotkaniu w geście protestu wobec formuły uregulowania konfliktów kaukaskich przez NATO – proponowana jest integralność terytorialna z pominięciem prawa narodów do samostanowienia.

9 listopada odbyła się manifestacja zorganizowana przez Armeński Kongres Narodowy, którego liderem jest pierwszy prezydent Republiki Armenii Lewon Ter-Petrosjan. Krytykowano obecne władze, zarzucając im nieprzestrzeganie praw człowieka.

W drugiej połowie sierpnia prezydent Dmitrij Miedwiediew wybrał się z oficjalną wizytą do Armenii. Przy okazji odbyło się nieformalne spotkanie Organizacji Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym (OUBZ). Według wielu obserwatorów, miało ono przełomowe znaczenie dla działalności tego de facto wojenno-politycznego bloku.

Jedną z wartości Toastu za przodków jest zapoznanie polskiego czytelnika z mało znanymi narodami pozostającymi „na drugim planie” kaukaskiej mozaiki etnicznej.