NEWowski specjalny serwis wyborczy Rosja 2012:

Moskwa i Baku próbują porozumieć się w sprawie przedłużenia rosyjskiej dzierżawy azerbejdżańskiej stacji wojskowej. Dlaczego coraz silniejszy na arenie międzynarodowej Azerbejdżan kontynuuje współpracę z Rosją w tak niejednoznacznej sprawie?

Aktywiści Światowego Kongresu Azerów organizują protest przed ambasadą Iranu w Baku. Kondycja azerskiej demokracji ulega dalszemu pogorszeniu. Komisja Europejska uzyskała mandat do negocjacji z Azerbejdżanem w sprawie gazociągu transkaspijskiego. Odkryto złoża gazu ziemnego w azerbejdżańskiej części Morza Kaspijskiego.

Rozpoczął się dialog Ormiańskiego Kongresu Narodowego z „obozem władzy”. Dmitrij Miedwiediew zdaje się niecierpliwić wobec braku postępu w kwestii Górskiego Karabachu, który Skype niespodziewanie przyłączył do Armenii.

Współpraca białorusko-rosyjska zostanie wzmocniona pod względem militarnym. Jednak nie wiadomo, czy podobnie będzie ze sprawami gospodarczymi – premier Michaił Miasnikowicz toczy rozmowy na temat udziału Azerbejdżanu w prywatyzacji białoruskich rafinerii. Mimo represji władz Białorusini wciąż protestują.

Nieustannie toczą się rozmowy „ulicznej opozycji” z obozem rządzącym i negocjacje pokojowe w sprawie Górskiego Karabachu. A tymczasem bilety na metro są coraz droższe.

Chcielibyśmy, aby również ta strona internetowa – jako integralna część projektu – stała się forum wymiany myśli na temat wyzwań i możliwości polskiej prezydencji odnośnie do promowania idei Partnerstwa Wschodniego i intensyfikacji działań Unii Europejskiej w ramach wschodniego wektora jej polityki.

„Polska – partner Wschodu” jest hasłem dość oczywistym. Mamy swoje interesy na Wschodzie, z Partnerstwa Wschodniego uczyniliśmy sztandarowy projekt europejski. Jednak czy będąc partnerem Wschodu, nie możemy (lub nie powinniśmy) być także w pewnej mierze partnerem państw Południa? Algieria czy Libia to przecież potencjalni dostawcy gazu skroplonego do naszego planowanego terminalu w Świnoujściu. Ponadto metoda „przeciągania liny” pomiędzy unijnym lobby południowym, optującym za większym zaangażowaniem politycznym i finansowym na rzecz państw basenu Morza Śródziemnego, a lobby wschodnim, domagającym się tego samego dla wschodniego sąsiedztwa Unii, nie jest zbyt efektywna. W ostatnich latach skuteczne okazywały się działania tych państw unijnych, które – jak Niemcy czy Szwecja – występując z nowymi pomysłami dla wschodniego sąsiedztwa, uwzględniały zarazem interesy lobby południowego. Czy Polska nie powinna działać podobnie?

Jak odnieść się do dylematu wyboru między demokratyzacją a stabilizacją? Może on w całej ostrości ujawnić się niedługo na przykładzie Białorusi. Polska – partner Białorusi? Oczywiście – odpowie większość Polaków. Zarazem większość z nas będzie rozumiała to partnerstwo jako relację ze społeczeństwem białoruskim, a nie z władzami. Okazuje się jednak, że – zwłaszcza w momentach przesileń – skuteczność polityki zależy od dobrych kontaktów z władzami, czego przykładem są działania Polski na rzecz pomarańczowej rewolucji.

Wreszcie, czy aktualna oferta Unii dla państw wschodniego sąsiedztwa jest wystarczająco „pociągająca”? Czy na obecnym etapie stosunków okaże się siłą napędową modernizacji i reformy państwa? Czy – i ewentualnie, jak długo jeszcze – Brukseli uda się zachować atrakcyjność Europejskiej Polityki Sąsiedztwa, wykreślając z oferty najbardziej pożądaną nagrodę – członkostwo?

Zapraszamy do dyskusji.

Paweł Wołowski

Rozmowa Tomasza Kułakowskiego z Vladem Filatem Mołdawia: od reintegracji do integracji
Artykuł Kamila Całusa i Piotra Oleksego  Success story pilnie potrzebne, czyli mołdawskie oczekiwania wobec polskiej prezydencji
Rozmowa Piotra Pogorzelskiego z Pawłem Klimkinem Przede wszystkim integracja ekonomiczna
Artykuł Kamila Kłysińskiego Białoruś – równanie z wieloma niewiadomymi
Artykuł Kakhi Gogolashvilego Polska prezydencja – największa szansa dla Gruzji
Artykuł Rubena Mehrabiana Polskie inspiracje w armeńskiej polityce
Artykuł Marty Jaroszewicz Umowa stowarzyszeniowa z Unią Europejską: jak to widzi Ukraina?

Projekt współfinansowany ze środków Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Kilka lat temu grupa działaczy społecznych wpadła na pomysł zorganizowania festiwalu przybliżającego kulturę Armenii, Azerbejdżanu i Gruzji. Udało się. Impreza rozwijała się, zyskując z czasem międzynarodową renomę.

Rozpatrujemy wariant siłowy w przypadku konfliktu karabaskiego. Póki co, chcemy zmusić Armenię do rozwiązania konfliktu na drodze pokojowej. OBWE powinno zwrócić się do ONZ, aby użyto specjalnych środków w celu zmuszenia agresora do wycofania się. Jeśli wszyscy są zgodni, że należy oswobodzić to terytorium, to należy tak zrobić.

Każdy naród posiada własne tradycje narodowe. Azerbejdżan studiuje procesy, które dokonują się w krajach zachodnich i bierzemy z nich to, co jest pozytywne i zgodne z naszą narodową tradycją. Mamy własny model rozwoju od stabilizacji do modernizacji, modernizacja będzie stopniowo prowadzić do demokracji.

Карабахский конфликт не замороженный, заморожено лишь его решение. По моим оценкам, за последний год, в результате нарушения соглашения о прекращении огня с обеих сторон погибли 36 человек – przekład rozmowy Zbigniewa Rokity z Andrzejem Kasprzykiem na portalu Regnum.ru.

Jakie gwarancje daje Ormianom uczestnictwo w Organizacji Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym? Czy wszyscy więźniowie polityczni będą wypuszczeni? Jak Armenia zniesie to, że Azerowie wygrali Eurowizję?

Nie przyszła góra do Mahometa, przyszedł Mahomet do góry, czyli jak muzułmańscy Azerowie starają się odzyskać Górski Karabach z pomocą Turcji.

Kiedy próbowałem kupić w jednej ze śląskich księgarni książkę Życie codzienne w Baku sprzedawca skierował się w stronę literatury motoryzacyjnej, myśląc, że mam na myśli bak paliwowy. Czy Azerbejdżan nie ma nam nic ciekawego do zaoferowania?

20 kwietnia, środa, godz. 18.00, Klub Lokator, ul. Krakowska 27, Kraków

Spotkanie wokół książki Dobrosławy Wiktor-Mach Życie codzienne w Baku. Autorka opowie o wszystkim, co składa się na azerski świat – od tradycji kulinarnych, przez dylematy religijne, aż po konflikt o Górski Karabach.

Rozmowy mające rozwiązać konflikt karabaski trwają. Po obu stronach giną żołnierze, a negocjacje wydają się od dawna stać w martwym punkcie. Czy na pewno?

Tylko demokratyzacja państw Partnerstwa Wschodniego umożliwi ich integrację z Unią Europejską. Pogląd ten nie jest jednak podzielany przez większość elit rządzących w państwach partnerskich. Czy Unia Europejska znajdzie sposób, by promować taką wizję zmiany w państwach Europy Wschodniej w sytuacji, gdy inne modele rozwoju ukazują możliwość modernizacji gospodarczej bez demokratyzacji?

Armeńska opozycja, pozbawiona wpływu na decyzje parlamentu, wyraża swój sprzeciw na ulicy. Manifestacje cieszą się dużym zainteresowaniem. Jakie są szanse opozycji na zjednoczenie przed wyborami i czy Armenii grozi „mubarakizacja”?

Ostatni tydzień w Armenii okazał się spokojniejszy, niż się zapowiadał. Przebiegł pod znakiem dwóch ważnych wizyt międzynarodowych: komisarza Praw Człowieka Rady Europy Thomasa Hammarberga i gruzińskiego prezydenta Micheila Saakaszwilego. Obie wizyty nie przyniosły jednak znaczących rezultatów.

Według ostatnich danych, Armenia jest w słabej sytuacji ekonomicznej, zastrzeżenia budzi także podejście do wolności obywatelskich i praw politycznych. A wszystko to na ostatniej prostej przed wyborami parlamentarnymi.

13 grudnia reprezentowana w Zgromadzeniu Narodowym partia Dasznakcutiun obchodziła 120-lecie istnienia. Niespodziewanie w uroczystościach opozycyjnej partii udział wziął Serż Sarkisjan.

W dniach 1-2 grudnia w stolicy Kazachstanu Astanie odbył się szczyt OBWE. To pierwsze spotkanie liderów państw członkowskich od jedenastu lat.

29 listopada miało miejsce pierwsze posiedzenie nowo wybranego parlamentu czwartej kadencji. Obecnych było 122 ze 125 deputatów. Spikerem Milli Medżlisu wybrano Oktaja Asadowa, pełniącego tę funkcję również podczas poprzedniej kadencji.

Według słów rzecznika prasowego Sarkisjana, prezydent zdecydował, że nie pojawi się na lizbońskim spotkaniu w geście protestu wobec formuły uregulowania konfliktów kaukaskich przez NATO – proponowana jest integralność terytorialna z pominięciem prawa narodów do samostanowienia.

Tygodnik „The Economist” zaprezentował ciekawą analizę sytuacji politycznej w Armenii i prognozę na najbliższe dwa-trzy lata. Przewiduje się, że władza Serża Sarkisjana i rządzącej koalicji parlamentarnej utrzyma się długo, dzięki poprawie sytuacji ekonomicznej, która pozytywnie wpłynęła na nastroje społeczne.

9 listopada odbyła się manifestacja zorganizowana przez Armeński Kongres Narodowy, którego liderem jest pierwszy prezydent Republiki Armenii Lewon Ter-Petrosjan. Krytykowano obecne władze, zarzucając im nieprzestrzeganie praw człowieka.

Jedną z wartości Toastu za przodków jest zapoznanie polskiego czytelnika z mało znanymi narodami pozostającymi „na drugim planie” kaukaskiej mozaiki etnicznej.