| Dwumiesięcznik społeczno-polityczny poświęcony Europie Wschodniej
Kategorie
NEW 2012
NEW 2008
Newsletter
Partnerzy:
Nie milkną komentarze po ogłoszeniu przez premiera Władimira Putina
chęci stworzenia Unii Euroazjatyckiej. Trudno ocenić, co kryje się za
tym projektem – czy nostalgia za wielkim Imperium, czy rzeczywista chęć
integracji gospodarczo-politycznej. Na ten temat piszą rosyjski
publicysta Dmitrij Babicz, białoruski ekonomista i polityk Jarosław Romańczuk oraz znany ukraiński dziennikarz Witalij Portnikow. Natomiast Iwan Preobrażeński opisuje wieloletnie konflikty na obszarze poradzieckim, które stają się coraz bardziej uciążliwe dla Kremla.Demonstracje w Rosji poważnie naruszyły tamtejszą tandemokrację i po raz kolejny zwróciły oczy całego świata na tę część Europy, bowiem po fali protestów, która objęła już państwa na kilku kontynentach, ponownie uwierzono, że i tam może na dobre zaistnieć demokracja. Bardziej sceptyczny jest popularny rosyjski pisarz oraz członek Partii Narodowo-Bolszewickiej Zachar Prilepin, który nie wierzy w to, że masy są obecnie gotowe i chętne do społecznego zrywu. Także wschodząca gwiazda rosyjskiej opozycji Aleksiej Nawalny, którego postać przybliża dziennikarka Katarzyna Kwiatkowska, każe przytemperować optymizm.
Ekspert Ośrodka Studiów Wschodnich Sławomir Matuszak zwraca uwagę na nieudolne próby naśladowania polityki byłego ukraińskiego prezydenta Leonida Kuczmy przez obecną ekipę. Analityk Paweł Wołowski podsumowuje natomiast dwudziestoletni flirt Ukrainy z NATO.
Profesor Wyższej Szkoły Biznesu – National-Louis University Włodzimierz Marciniak i wykładowca w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego Hieronim Grala stwierdzają, że problemy w relacjach polsko-rosyjskich biorą się z uprzedzeń, niewyjaśnionych spraw i braku dialogu. Analityk Andrew Wilson pisze o prezydencie Białorusi Aleksandrze Łukaszence i jego politycznych sztuczkach.
W numerze także: dziennikarz Maciej Jastrzębski pisze o szefowej Moskiewskiej Grupy Helsińskiej Ludmile Aleksiejewej, analityk Igor Botan przedstawia fakty i obala mity na temat Mołdawii, a ambasador Leszek Szerepka przypomina początki niezależnej Ukrainy. Te i wiele innych ciekawych tekstów w najnowszym numerze „Nowej Europy Wschodniej”!
POLECAMY
Maciej Jastrzębski Babcia Luda
Andrew Wilson Białoruski mistrz
Czytaj dalej >>
11
października w Sądzie Peczerskim w Kijowie sędzia Rodion Kiriejew
odczytał wyrok w sprawie liderki ukraińskiej opozycji Julii Tymoszenko.
Jej największym grzechem ma być nadużycie władzy, za co grozi jej między
innymi siedem lat pozbawienia wolności, zakaz pełnienia funkcji
publicznych przez trzy lata i grzywna w wysokości ponad półtora miliarda
hrywien, czyli około 195 milionów dolarów.Najpierw zawrzało na Ukrainie: przewodniczący Frontu Zmian Arsenij Jaceniuk zaproponował, aby bojkotować wybory, a znany bokser i założyciel partii UDAR Witalij Kłyczko uznał, że ukraińska władza popełniła polityczne harakiri. Ale wiadomość szybko obiegła świat: Ministerstwo Spraw Zagranicznych Federacji Rosyjskiej uznało, iż sprawa ma antyrosyjski podtekst, a szefowa unijnej dyplomacji Catherine Ashton uznała wyrok na Tymoszenko za mający „dalekosiężne” skutki w stosunkach między Ukrainą a Unią.
Prezydent Ukrainy Wiktor Janukowycz, który uważany jest za osobę mającą ogromny wpływ na sprawę i jej przebieg, uznał, że proces ma zły wpływ na eurointegrację, ale wyrok sądu jeszcze nie jest ostateczny, bo oskarżona może złożyć apelację.
Niejasne deklaracje władzy i – jak na zachodnie warunki – radykalne stanowiska unijnych polityków pozostawiają nadzieję, że sprawa zakończy się pomyślnie i Ukraina nie zrobi kolejnego kroku wstecz w swojej dwudziestoletniej historii. Jednak nie wiadomo, jak zachowa się Zachód, a przede wszystkim Unia Europejska – czy tak jak podczas rządów Leonida Kuczmy Ukraina zostanie odgrodzona murem, czy jednak dialog zostanie podtrzymany? Jeśli tak, to co z umową stowarzyszeniową? Czy Ukraina może jeszcze o niej marzyć?
Paweł Pieniążek
Andrzej Brzeziecki: „Trzeba Ukrainę przyciągać do Unii, niezależnie od tego, kto nią rządzi, trzeba starać się stwarzać dla jej obywateli możliwość kontaktów (i zarobków) na Zachodzie. Nie da się jednak tego robić, godząc się jednocześnie na niszczenie opozycji nad Dnieprem. To wygląda tak, jakby jedną ręką otwierać drzwi do Unii, ale drugą je zamykać”.
Tomasz Kułakowski: „Celem prezydenta nie jest wsadzenie Julii Tymoszenko do więzienia, tylko »przekonanie« jej, by przestała zajmować się polityką. Tymoszenko, która jest jedynym politykiem będącym w stanie pokonać Wiktora Janukowycza w demokratycznych wyborach, jest zagrożeniem dla elity”.
Piotr Andrusieczko: „Czy proces Tymoszenko musiał zakończyć się wyrokiem skazującym? Tak! Dlatego że cała intryga wokół byłej premier była zbudowana na chęci zemsty i pokazowym poskromieniu symbolu opozycji. Miało to oczyścić pole przed kolejnymi wyborami i zagwarantować Partii Regionów długotrwałą władzę”.
Piotr Pogorzelski: „Ukraiński prezydent stara się stworzyć wizerunek silnego człowieka, który umiał skupić w swoich rękach całą władzę. (...) Sprawa Julii Tymoszenko pokazuje jednak, że władza nie jest tak monolityczna, jak stara się to pokazać. Jest tak samo chaotyczna, jak poprzednia, choć starannie to ukrywa”.
Witalij Portnikow: „Przyjście Janukowycza do władzy nie było szokiem ani dla Europejczyków, ani dla Amerykanów, ani tym bardziej dla Rosjan. Od nowej głowy państwa oczekiwali stabilności i reform oraz przez nieuwagę byli nawet gotowi przymknąć oczy na faktyczny przewrót konstytucyjny, dokonany przez nową władzę. Ale teraz po minionej przychylności nie ma żadnego śladu”.
Z
politycznej sceny zniknęła konkurentka, zmarginalizowano opozycję,
zlęknione społeczeństwo, które w 2012 roku zagłosuje na tych, których
wskaże palcem wódz. Słowem, jak w Rosji, wspaniałej Rosji. Czytaj dalej >>
Świadkowie sławnych stalinowskich procesów przeciwników politycznych
wodza narodów opowiadali, że Józef Stalin lubił przyjeżdżać do sądu i –
schowawszy się za firanką – obserwować zeznania swoich byłych
współpracowników i oponentów. Wiktor Janukowycz nie musi chować się za firanką, bo
korzysta z telewizora i internetu.
Sprawa Tymoszenko – koniec marzeń czy powrót do władzy?
2011-08-06 15:00:00
kategorie: Dyskusje
autor: pp
Kolejny czołowy polityk opozycji trafił do więzienia – po byłym ministrze spraw wewnętrznych Juriju Łucence nadszedł czas na „żelazną” Julię Tymoszenko. W 2000 roku podobnie postąpił Leonid Kuczma, który za wszelką cenę chciał ograniczyć jej polityczne działanie, jednak stało się coś przeciwnego – był to początek jej drogi do władzy. Czy dzisiaj po kompromitacji rządów „pomarańczowych” uwięzienie Tymoszenko ponownie uruchomi polityczną bombę?Komentarz Piotra Andrusieczki: „Jeśli procesy Julii Tymoszenko i Jurija Łucenki (wobec którego środek profilaktyczny w postaci aresztu zastosowano już w grudniu ubiegłego roku) miałyby oznaczać rzeczywistą chęć walki z korupcją i nadużyciami na najwyższych szczeblach polityki, to sądy na kilka lat zostałyby sparaliżowane sprawami wobec byłych i obecnych przedstawicieli władzy, mimo że nie byłyby potrzebne skomplikowane śledztwa – wystarczyłoby zebrać artykuły, które ukazują się regularnie chociażby na łamach »Ukrainśkiej Prawdy«”.
Komentarz Witalija Portnikowa: „Sąd działa zgodnie ze scenariuszem opracowanym poza jego murami – w administracji prezydenta Wiktora Janukowycza albo nawet bezpośrednio w jego gabinecie”.
Komentarz Piotra Pogorzelskiego: „Ta informacja na pewno dla wielu była zaskoczeniem. Wątpię jednak, czy zwolennicy Julii Tymoszenko od razu oderwali się od foteli i pobiegli na dworce kupić bilety do Kijowa na zapowiadaną na poniedziałek demonstrację w obronie swojej ulubienicy. Wątpię także, aby jej przeciwnicy ucieszyli się na tyle, aby uratować dramatycznie spadające poparcie dla prezydenta Wiktora Janukowycza”.
POBIERZ CAŁOŚĆNieoczekiwane wydarzenia w państwach Maghrebu zmuszają Unię Europejską do zrewidowania swojej aktywności poza krajami członkowskimi. Brzemię to spadnie także na Polskę, która w lipcu rozpocznie swoją prezydencję w Radzie Unii Europejskiej.
„Afrykańska wiosna ludów” dała pretekst wielu politykom, aby zrezygnować z kursu wschodniego na rzecz południowej orientacji polityki zagranicznej swoich krajów. Jednak czy pierwsza opcja wyklucza drugą? Opinie co do tego są podzielone. Ekspert Szwedzkiego Instytutu Studiów nad Polityką Europejską Fredrik Langdal twierdzi na przykład: „Unia Europejska powinna uznać, że zarówno Południe, jak i Wschód należą do jej priorytetów”. Natomiast doktor nauk politycznych z uniwersytetu Sciences Po w Paryżu Florent Parmentier jest zdania, że: „O ile od dawna przeciwstawiano sobie kraje na wschodzie Europy i na południu basenu Morza Śródziemnego, z których te pierwsze miały szybko osiągnąć status państw demokratycznych, a drugie – pogrążać się w »stabilnych dyktaturach«, o tyle dziś obserwujemy odwrócenie tych tendencji. Z sześciu państw należących do Partnerstwa Wschodniego jedynie Mołdawia może aspirować do miana kraju, w którym kształtuje się realny pluralizm polityczny”. Dlatego w drugim dodatku „Nowej Europy Wschodniej” „Polska – partner Wschodu” postanowiliśmy zapytać o zdanie przedstawicieli państw, które – z różnymi skutkami – zmierzyły się już z prezydencją w Unii Europejskiej.
Warto pamiętać również o doświadczeniach z własnego podwórka, o których opowiada weteran polskiej dyplomacji, były prezydent III RP Aleksander Kwaśniewski.
Afrykańskie rewolucje przyprawiają o zawrót głowy nie tylko europejskich urzędników, ale także – a może przede wszystkim – władców państw autorytarnych, na wpół demokratycznych czy po prostu mało stabilnych. W tej grupie znajdują się państwa Europy Wschodniej i Azji Centralnej. Niepewną sytuację próbują przewidzieć analityk Ośrodka Studiów Wschodnich Marcin Kaczmarski (w Rosji) i korespondentka Radia Wolna Europa Anna Żamejć (w Azerbejdżanie).
Poza najnowszymi wydarzeniami, nie można również zapominać o sprawach wciąż nierozwiązanych, jak na przykład trwający od 15 lat konflikt karabaski, którego zawiłości tłumaczy przedstawiciel OBWE Andrzej Kasprzyk. Witalij Portnikow krytycznie ocenia działania mającego monopol na władzę prezydenta Ukrainy Wiktora Janukowycza. Zastępca redaktora naczelnego gazety „Nowoje Wriemia/The New Times” Ilja Barabanow opowiada o niebezpieczeństwach, jakie czyhają na niezależnych dziennikarzy w Rosji.
W numerze także: Wojciech Śmieja pisze o gospodarczym uzależnieniu Mołdawii od wina, Andrzej Pisowicz przybliża nam osetyjską kulturę, a Jadwiga Rogoża opisuje Runet – miejsce nieocenzurowanej myśli politycznej w Rosji. Te i wiele innych ciekawych tekstów w najnowszym numerze „Nowej Europy Wschodniej”!
POLECAMY
Z Ilją Barabanowem rozmawiają Kamil Całus i Piotr Oleksy Smutne statystyki
Fredrik Langdal Szwedzka sztuka konsensusu
Pozycja byłego prezydenta Ukrainy Leonida Kuczmy wydawała się niezachwiana. Wieloletnia współpraca i dobre relacje z rządzącym Wiktorem Janukowyczem raczej wskazywały na spokojną polityczną emeryturę. Co takiego się wydarzyło, że wezwano Kuczmę do upolitycznionej Prokuratury Generalnej?Komentarz Romana Kabaczija: „Wszczęto sprawę kryminalną przeciwko Leonidowi Kuczmie – jest oskarżony o powiązania z zabójstwem Georgija Gongadzego i z bezprawnymi działaniami wobec dziennikarza Ołeksija Podołśkiego”.
Komentarz Maksima Birowasza: „Wszczęcie śledztwa przeciw Kuczmie to kalka popularnej milicyjnej afery z lat dziewięćdziesiątych znanej pod nazwą »podłożyć się pod swojego«”.
Komentarz Witalija Portnikowa: „Chociaż sprawa kryminalna została wszczęta przez pierwszego zastępcę prokuratora generalnego Renata Kuźmina, to w Kijowie chyba nikt nie ma wątpliwości, że taka decyzja mogła zostać wydana tylko przez jedną osobę”.
Komentarz Pawła Pieniążka: „Kuczma wydawał się mentorem obecnego prezydenta Wiktora Janukowycza, kandydatem na gadającą głowę i żywy podręcznik do najnowszej historii Ukrainy. Czemu eksprezydent musiał udać się na wizytę do prokuratury? Liczba motywów nie jest znana, więc przybliżę trzy najważniejsze”.
Były prezydent Ukrainy Leonid Kuczma codziennie odwiedza Prokuraturę
Generalną Ukrainy. Chociaż sprawa kryminalna
została wszczęta przez pierwszego zastępcę prokuratora generalnego
Renata Kuźmina, to w Kijowie chyba nikt nie ma wątpliwości, że taka
decyzja mogła zostać wydana tylko przez jedną osobę.
Nowa Europa Wschodnia 1/2011
2010-12-30 00:00:01
(komentarze: 5)
kategorie: Numer 1/2011, Publicystyka
autor: pp
POBIERZ CAŁOŚĆRok 2011 będzie szczególny, bo dwadzieścia lat temu upadł Związek Radziecki. To dobry moment na podsumowania i zastanowienie się nad zmianami, które przez ten czas zaszły w Europie Wschodniej i Azji Centralnej. Dlatego w tym numerze nie mogło zabraknąć obszernej ankiety, w której wybitni historycy, politolodzy, politycy i publicyści piszą o przyczynach i skutkach upadku ostatniego europejskiego imperium.
Dawkę optymizmu zaszczepią w nas dwaj interesujący intelektualiści z Ukrainy – Leonid Finberg i Konstantin Sihow. Opowiadają o tym, co zmieniło się na rynku wydawniczym i w samym społeczeństwie od czasów republiki radzieckiej do dzisiaj.
O sprawie oligarchy Michaiła Chodorkowskiego, który przez polityczny proces staje się ikoną rosyjskiej opozycji, pisze Jadwiga Rogoża. Jednak nie tylko w Rosji przeciwnicy władzy mają problemy; o słabościach opozycji na Ukrainie możemy przeczytać w tekście Piotra Pogorzelskiego.
Grzegorz Kaliszuk opisuje problemy Gazpromu. Czy następne inwestycje tego molocha będą dobrym pomysłem na przyszłość w erze alternatywnych źródeł energii? Mówiąc o Gazpromie, nie możemy zapomnieć o jego ojcu-założycielu Wiktorze Czernomyrdinie, którego wspomina Witalij Portnikow.
Oprócz tego wiele innych tekstów, reportaże z Kaukazu Północnego i Południowego oraz recenzje.
POLECAMY:
Jadwiga Rogoża Komu przeszkadza Michaił Chodorkowski?
Z Temurem Jakobaszwilim rozmawia Elżbieta Kustra-Pirweli Piłka jest po stronie Rosji
Michaił Chodorkowski za wszystkie swoje nieszczęścia obwinia osobiście Putina,
jednak sytuacja wydaje się znacznie bardziej złożona i bez perspektyw.
Chodorkowski naruszył niepisane reguły gry klanowej i stał się wrogiem
systemu w jego najgorszej postaci.
Ukraina była od dawna ważna dla Polski – nasi politycy jako pierwsi uznali niepodległość Ukrainy. Gra była warta świeczki, bo symbolika miała wzmocnić nasze relacje i pomóc w zatarciu tragicznych wspomnień, które tkwiły w pamięci obu stron. Polscy politycy wsparci potężną dawką teoretyczną – dorobkiem środowiska paryskiej „Kultury” – mieli dokonać przełomu w naszych wspólnych relacjach.W 2004 roku wydawało się, że ta cezura jest w zasięgu ręki – to właśnie wtedy mieliśmy dla siebie największe poważanie od czasów uzyskania niepodległości, i to nie tylko wśród klasy politycznej, ale także wśród obywateli. Narastające problemy wewnętrzne Ukrainy i pragmatyzowanie polityki zagranicznej obu państw ponownie postawiło naszą wspólną przyszłość pod znakiem zapytania.
Na łamach „Nowej Europy Wschodniej” nieraz staraliśmy się rzetelnie przedstawiać te problemy oraz pokazywać różne spojrzenia na ich przyczyny i skutki. Dlatego wyłącznie kwestią czasu było wydanie numeru ukraińskiego. Pragniemy podzielić się z ukraińskimi czytelnikami efektami naszej pracy. W numerze nie mogło zabraknąć wywiadów z pierwszym premierem III RP Tadeuszem Mazowieckim i ministrem spraw zagranicznych Radosławem Sikorskim.
Ocena własnej historii z punktu widzenia cudzoziemców często pozwala spojrzeć na nią z nowej perspektywy, czego próbują dokonać Łukasz Adamski, opisując Wołodymyra Antonowycza, oraz Timothy Snyder, przybliżając postać Wasyla Wyszywanego.
Oprócz tego teksty między innymi: Romana Kabaczija, Witalija Portnikowa, Mykoły Riabczuka, Andrzeja Szeptyckiego, Marcina Wojciechowskiego.
Zapraszamy do lektury!
Najtrudniej zrozumieć, po co to wszystko zrobiono. To prawda, że Wiktor Janukowycz przywrócił sobie pełnomocnictwa, które miał Leonid Kuczma, ale zrobił to przy dosyć wątpliwej legitymizacji, a do tego zupełnie niepotrzebnie.
Czytaj dalej >>
POBIERZ CAŁOŚĆDwugłos Lilii Szewcowej i Sławomira Dębskiego o przyszłości Rosji.
Szewcowa: „Rosja nie potrafi odnaleźć »drogi do Europy«, dlatego wpadła w tradycyjne dla siebie koleiny: jedynowładztwa i próby podporządkowania sobie sąsiadów. Owszem, Dmitrij Miedwiediew wciąż mówi o demokratyzacji, jednak prezydenta trzeba słuchać do końca, bo potem zawsze dodaje, że dążyć do demokracji należy ostrożnie, nie spiesząc się…”
Dębski: „Przyjęcie przez Rosję norm obowiązujących na Zachodzie przyniosłoby kres konkurencji w Europie Wschodniej między modelem rozwoju oferowanym przez Unię Europejską a popieranym przez Rosję modelem postsowieckim. Ułatwiłoby to państwom Europy Wschodniej uzyskanie członkostwa w NATO i Unii”.
W dziesiątą rocznicę śmierci Jerzego Giedroycia o jego wizji polskiej polityki wschodniej piszą Iza Chruślińska, Stanisław Konopacki, Marek Kornat.
Ponadto: Timothy Snyder opowiada o swojej najnowszej książce, Witalij Portnikow kreśli portret patriarchy Cyryla, Giorgi Chaindrawa przekonuje, dlaczego Micheil Saakaszwili jest złym prezydentem, raport o Ukrainie Wiktora Janukowycza, wywiad z premierem Mołdawii Vladem Filatem. A także: jaką przyszłość ma Partnerstwo Wschodnie, recenzje książkowe, reportaże z Dagestanu, Gruzji oraz o ukraińskich Żydach w Izraelu. Zapraszamy do lektury!
POLECAMY
Z Timothy Snyderem rozmawia Paweł Pieniążek Sprzeczności Wasyla Wyszywanego
Stanisław Konopacki Z Maisons-Laffitte patrzono szerzej
Iluzja wolności słowa
2010-07-29 00:00:00
kategorie: Publicystyka, Wywiady
autor: Z Witalijem Portnikowem rozmawia Paweł Pieniążek
Prezydent Juszczenko i wielu ludzi z jego otoczenia zaliczało się do kategorii pożytecznych idiotów, którzy nie dostrzegali, że Ukraina rozwija się według rosyjskiego scenariusza i po pomarańczowej rewolucji przejdzie to samo, co Rosja po 1991 roku - Witalij Portnikow w rozmowie z Pawłem Pieniążkiem.
Czytaj dalej >>
To nie jest typowa wojna gazowa. Poprzednie były toczone zimą, kiedy wstrzymanie dostaw z Rosji rzeczywiście uderzało w państwa będące klientami Gazpromu i we wszystkich europejskich konsumentów.
Czytaj dalej >>
Kiedy Wiktor Janukowycz – nowo obrany prezydent Ukrainy – udał się z pierwszą wizytą zagraniczną do Brukseli, wielu obserwatorów, również w Polsce, odetchnęło.
Czytaj dalej >>
Po ratyfikowaniu umowy gazowej jakoś niezręcznie mówić o tym dokumencie wyłącznie w kategoriach biznesowych.
Czytaj dalej >>
POBIERZ CAŁOŚĆW najnowszym numerze „Nowej Europy Wschodniej”:
Mykoła Riabczuk podsumowuje pięć lat pomarańczowej Ukrainy, zaś Orest Drul, Mykoła Homaniuk, Roman Kabaczij i Witalij Portnikow próbują przewidzieć, jak będzie wyglądać Ukraina po wyborach prezydenckich. Portret Arsenija Jaceniuka kreśli Piotr Pogorzelski. Ponadto Roman Kabaczij tłumaczy, jak stosunki polsko-ukraińskie wyglądają z perspektywy Kijowa.
Zaur Gasimov pyta, czy w Rosji możliwa jest demokracja, a Dominik Jankowski zastanawia się, czy Europa Wschodnia poradzi sobie we współczesnym świecie. Grzegorz Kaliszuk diagnozuje choroby rosyjskiej gospodarki. Tadeusz Mazowiecki opowiada o polityce pierwszego rządu niekomunistycznej Polski wobec Moskwy, zaś Paweł Kowal w eseju „Cienie Piastów” pisze o obecnej polskiej polityce wschodniej. W tekście „Sztorm” w Kabulu Andrzej Kowalczyk opisuje, jak trzydzieści lat temu doszło do radzieckiej inwazji w Afganistanie, a Andrzej Nowak w artykule „Cudowna podróż do Rosji” prezentuje najważniejsze książki o Rosji. Oleg Ałkajew opowiada o niewyjaśnionych morderstwach na Białorusi, a Maciej Falkowski tłumaczy, jak ludzie z Kaukazu radzą sobie z rasizmem w Rosji. Portret metropolity Andrzeja Szeptyckiego kreśli o. Piotr J. Kuszka. Z kolei Piotr Kosiewski prezentuje współczesną sztukę litewską. Ponadto reportaż Katarzyny Kwiatkowskiej z dotkniętej kryzysem rosyjskiej prowincji, kronika najważniejszych wydarzeń w regionie oraz recenzje książkowe.
Zapraszamy do lektury!
NEW 3-4/2012
Fotogalerie:
Gdzie leży serce Azji Centralnej?Jak znaleźć miejsce do spania i nawiązać znajomości w zapomnianej wiosce,...
Jak w Grodnie świętowano Dzień ZwycięstwaW Grodnie na Białorusi 9 maja świętowano Dzień
Zwycięstwa, rocznicę...
Komentowane:
jubus: Oferta współpracyjulia: Oferta współpracyRobert Rajczyk: Szewczuk kontra bojarzyluceq: Weterani co prochu nie wąchaliluceq: Weterani co prochu nie wąchalijubus: Strach przed piętnem uzurpacji
Znajdź nas na:
Cytat:
Podziwiamy Was. Podziwiamy Waszą pokojową walkę, w której nie wybita została żadna szyba, w której nie ma prowokacji. Zaklinamy Was, chrońcie się przed prowokacją; bądźcie dzielni, bądźcie odważni, ale rozsądni. Ta walka musi doprowadzić do skutku – do wolnej Ukrainy. Wierzymy, że zwyciężycie, że dojdzie do dialogu, że Wasza twarda wola sukcesu – sukcesu prawdy przeciw fałszowi zwycięży. Tego Wam życzymy.
Tadeusz Mazowiecki
Tadeusz Mazowiecki
Polecamy:
created by arach.pl
copyrights © 2010-2012 by Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka Jeziorańskiego