W ostatnich kilku dniach na stronach znanego ze skandali portalu WikiLeaks opublikowano kolejną partię korespondencji amerykańskich dyplomatów z Departamentem Stanu USA. Wiele ze stu tysięcy depesz wyszło z amerykańskich ambasad w Moskwie i innych europejskich stolicach.

Арест Юлии Тимошенко для всех в Киеве стал большой неожиданностью. Однако это не означает, что для всех украинцев он стал важным событием – независимо от того, любят ли они бывшего премьера или ненавидят ее – przekład tekstu Piotra Pogorzelskiego na portalu Polit.ua.

Micheil Saakaszwili jest przekonany, że jego kraj rozwija się we właściwym kierunku. Inflacja drugi miesiąc z rzędu maleje. Natomiast amerykański Senat wspiera gruzińską integralność terytorialną, a premier Rosji Władimir Putin nie wyklucza przyłączenia Osetii Południowej do Rosji.

Aresztowanie Julii Tymoszenko było dla wszystkich w Kijowie wielką niespodzianką. Nie oznacza to jednak, że dla wszystkich Ukraińców było ważnym wydarzeniem – niezależnie od tego, czy kochają oni byłą premier, czy jej nienawidzą.

Świadkowie sławnych stalinowskich procesów przeciwników politycznych wodza narodów opowiadali, że Józef Stalin lubił przyjeżdżać do sądu i – schowawszy się za firanką – obserwować zeznania swoich byłych współpracowników i oponentów. Wiktor Janukowycz nie musi chować się za firanką, bo korzysta z telewizora i internetu.

Stało się to, czego oczekiwaliśmy od początku procesu i czego przede wszystkim spodziewała się Julia Tymoszenko. Jednak to nie koniec teatru absurdu, jakim od samego początku jest proces byłej premier. Nie wiemy, czy areszt będzie trwał do końca procesu, czy jest to tylko element zastraszenia. I oczywiście wciąż trudno prognozować, jaki wyrok ostatecznie wyda sąd.

Kolejny czołowy polityk opozycji trafił do więzienia – po byłym ministrze spraw wewnętrznych Juriju Łucence nadszedł czas na „żelazną” Julię Tymoszenko. W 2000 roku podobnie postąpił Leonid Kuczma, który za wszelką cenę chciał ograniczyć jej polityczne działanie, jednak stało się coś przeciwnego – był to początek jej drogi do władzy. Czy dzisiaj po kompromitacji rządów „pomarańczowych” uwięzienie Tymoszenko ponownie uruchomi polityczną bombę?

Komentarz Piotra Andrusieczki: „Jeśli procesy Julii Tymoszenko i Jurija Łucenki (wobec którego środek profilaktyczny w postaci aresztu zastosowano już w grudniu ubiegłego roku) miałyby oznaczać rzeczywistą chęć walki z korupcją i nadużyciami na najwyższych szczeblach polityki, to sądy na kilka lat zostałyby sparaliżowane sprawami wobec byłych i obecnych przedstawicieli władzy, mimo że nie byłyby potrzebne skomplikowane śledztwa – wystarczyłoby zebrać artykuły, które ukazują się regularnie chociażby na łamach »Ukrainśkiej Prawdy«”.

Komentarz Witalija Portnikowa: „Sąd działa zgodnie ze scenariuszem opracowanym poza jego murami – w administracji prezydenta Wiktora Janukowycza albo nawet bezpośrednio w jego gabinecie”.

Komentarz Piotra Pogorzelskiego: „Ta informacja na pewno dla wielu była zaskoczeniem. Wątpię jednak, czy zwolennicy Julii Tymoszenko od razu oderwali się od foteli i pobiegli na dworce kupić bilety do Kijowa na zapowiadaną na poniedziałek demonstrację w obronie swojej ulubienicy. Wątpię także, aby jej przeciwnicy ucieszyli się na tyle, aby uratować dramatycznie spadające poparcie dla prezydenta Wiktora Janukowycza”.

Rozpatrujemy wariant siłowy w przypadku konfliktu karabaskiego. Póki co, chcemy zmusić Armenię do rozwiązania konfliktu na drodze pokojowej. OBWE powinno zwrócić się do ONZ, aby użyto specjalnych środków w celu zmuszenia agresora do wycofania się. Jeśli wszyscy są zgodni, że należy oswobodzić to terytorium, to należy tak zrobić.

Każdy naród posiada własne tradycje narodowe. Azerbejdżan studiuje procesy, które dokonują się w krajach zachodnich i bierzemy z nich to, co jest pozytywne i zgodne z naszą narodową tradycją. Mamy własny model rozwoju od stabilizacji do modernizacji, modernizacja będzie stopniowo prowadzić do demokracji.

W ostatnich tygodniach postać byłego zięcia prezydenta Kazachstanu Nursułtana Nazarbajewa Rachata Alijewa powróciła do mediów. W „New York Times” ukazał się artykuł na temat wojny lobbystów o Alijewa i Nazarbajewa w Kongresie USA. Po odnalezieniu ciał zamordowanych w 2007 roku dyrektorów Nurbanku Kazachstan wznowił naciski na Austrię w sprawie ekstradycji Alijewa.

Czy dyplomację można uprawiać w piżamie? Rosjanom zależy na Osetii Południowej czy na czymś więcej? Czy Putin lubił się z Bushem? Dzięki książce Mała wojna, która wstrząsnęła światem dowiadujemy się, że polityka nie toczy się na innej planecie, a tworzą ją ludzie podobni do nas. I że jest fascynująca!

9 kwietnia Gruzja obchodzi dwudziestą rocznicę uzyskania niepodległości. Przez ten okres musiała stawić czoła wielu trudnościom. Wystarczy wspomnieć o wojnie domowej, walce z popieranymi przez Rosję ruchami separatystycznymi Abchazów i Osetyjczyków, o nierównych i czasami wyniszczających relacjach z Rosją.

W Armenii podpisano nową umowę koalicyjną, w której rządzące partie zobowiązały się poprzeć Serża Sarkisjana w wyborach prezydenckich. Czy oznacza to polityczną emeryturę Roberta Koczariana? A może Kwitnąca Armenia gra na zwłokę?

W minioną niedzielę zakończyła swoje obrady Monachijska Konferencja o Bezpieczeństwie, na której sekretarz stanu USA Hillary Clinton i szef rosyjskiej dyplomacji Siergiej Ławrow wymienili się dokumentami ratyfikacyjnymi w sprawie nowego układu o ograniczeniu strategicznych zbrojeń nuklearnych (START).

Miedwiediew wydaje się swoistym gwarantem politycznego i technologicznego zreformowania kraju. W odróżnieniu od Putina, świetnie czuje się i odnajduje w tej roli.

W dniach 1-2 grudnia w stolicy Kazachstanu Astanie odbył się szczyt OBWE. To pierwsze spotkanie liderów państw członkowskich od jedenastu lat.

Wygląda na to, że maleńki Kirgistan stał się polem wyjaśniania stosunków rosyjsko-amerykańskich.