Decyzję o dymisji ukraińskiego ministra obrony trudno nazwać niespodziewanym krokiem prezydenta Wiktora Janukowycza. Chmury nad głową Mychajła Jeżela gromadziły się już od dłuższego czasu. Gdy Janukowycz zapowiadał zmiany personalne w rządzie Mykoły Azarowa, eksperci wymieniali Jeżela wśród najbardziej zagrożonych. 

Premier Ukrainy i szef Partii Regionów Mykoła Azarow oraz wicepremier Ukrainy i lider partii Silna Ukraina Serhij Tihipko obwieścili dziś, że ich partie się jednoczą. Robią to, jak twierdzą, w obliczu wyzwań, które czekają ich kraj.

W wielu politycznych kwestiach Janukowycz wrócił do czasów Kuczmy – w polityce międzynarodowej do wielowektorowości, werbalnej prorosyjskości, a w polityce wewnętrznej do podziału Ukrainy. Do czego doprowadziło to Kuczmę? Wiadomo. Istnieje prawdopodobieństwo, że podobny los może spotkać Janukowycza.

Minął rok i teraz już ciężko obarczać winą za niedociągnięcia w polityce wewnętrznej oraz zewnętrznej poprzedni rząd czy poprzedniego prezydenta. Założenia nie są realizowane w taki sposób, jak chciałoby tego społeczeństwo. Dlatego prezydent próbuje znaleźć winnych i stara się zdystansować od Partii Regionów, stając się ponadpartyjnym politykiem – takim Panem Bogiem ukraińskiej polityki.

Niestety wartości Zachodu i Wiktora Janukowycza oraz jego otoczenia są sprzeczne, dlatego konflikt interesów wydaje się nieunikniony. Ekipa ta sądzi, że można realizować recepty byłych urzędników Administracji Prezydenta – Anatolija Oreła i Wiktora Medwedczuka – w relacjach z Zachodem. A to nic więcej, jak tylko pozycja podległa Rosji.

Ув‘язнення зробить Луценка радикалом? Рано чи пізно Юрій Луценко вийде з в‘язниці. І тоді чинна влада матиме справу з політиком, який готовий до більш радикальних форм боротьби з режимом – omówienie rozmowy Pawła Pieniążka z Wołodymyrem Ariewem na „InoZMI”.

Nie sądzę, aby więzienie uczyniło postawę Jurija Łucenki wobec władzy bardziej liberalną. Myślę, że będzie raczej na odwrót.

Powoli, acz systematycznie nad Dnieprem niszczona jest opozycja, ogranicza się prawa drobnego biznesu, zaciska się pętla wokół nieprzychylnych władzy mediów, wreszcie: szykuje się grunt dla walki z organizacjami pozarządowymi – artykuł Piotra Andrusieczki i Andrzeja Brzezieckiego dla „Rzeczpospolitej”.

Od 22 marca jesteśmy świadkami nowego thrillera politycznego pod tytułem „Kuczma a sprawa Gongadzego”. Chociaż tak naprawdę jest to kolejny odcinek serialu, którego początki sięgają 1994, a może nawet 1991 roku.

Pozycja byłego prezydenta Ukrainy Leonida Kuczmy wydawała się niezachwiana. Wieloletnia współpraca i dobre relacje z rządzącym Wiktorem Janukowyczem raczej wskazywały na spokojną polityczną emeryturę. Co takiego się wydarzyło, że wezwano Kuczmę do upolitycznionej Prokuratury Generalnej?


Komentarz Romana Kabaczija: „Wszczęto sprawę kryminalną przeciwko Leonidowi Kuczmie – jest oskarżony o powiązania z zabójstwem Georgija Gongadzego i z bezprawnymi działaniami wobec dziennikarza Ołeksija Podołśkiego”.

Komentarz Maksima Birowasza: „Wszczęcie śledztwa przeciw Kuczmie to kalka popularnej milicyjnej afery z lat dziewięćdziesiątych znanej pod nazwą »podłożyć się pod swojego«”.

Komentarz Witalija Portnikowa: „Chociaż sprawa kryminalna została wszczęta przez pierwszego zastępcę prokuratora generalnego Renata Kuźmina, to w Kijowie chyba nikt nie ma wątpliwości, że taka decyzja mogła zostać wydana tylko przez jedną osobę”.

Komentarz Pawła Pieniążka: „Kuczma wydawał się mentorem obecnego prezydenta Wiktora Janukowycza, kandydatem na gadającą głowę i żywy podręcznik  do najnowszej historii Ukrainy. Czemu eksprezydent musiał udać się na wizytę do prokuratury? Liczba motywów nie jest znana, więc przybliżę trzy najważniejsze”.

Były prezydent Ukrainy Leonid Kuczma codziennie odwiedza Prokuraturę Generalną Ukrainy. Chociaż sprawa kryminalna została wszczęta przez pierwszego zastępcę prokuratora generalnego Renata Kuźmina, to w Kijowie chyba nikt nie ma wątpliwości, że taka decyzja mogła zostać wydana tylko przez jedną osobę.

Wszczęcie śledztwa przeciw Kuczmie to kalka popularnej milicyjnej afery z lat dziewięćdziesiątych znanej pod nazwą „podłożyć się pod swojego”.

Wszczęto sprawę kryminalną przeciwko Leonidowi Kuczmie – jest oskarżony o powiązania z zabójstwem Georgija Gongadzego i z bezprawnymi działaniami wobec dziennikarza Ołeksija Podołśkiego.

Janukowycz musi zrozumieć, że otrzymał już pierwszy sygnał w postaci Bohdana Danyłyszyna. Zbytnia pewność siebie nie opiera się na rzeczywistości.

Nigdy nie słyszałem, żeby przedstawiciele władzy mówili: „rzeczywiście naciskamy na media i wprowadzamy cenzurę”. Mamy do czynienia z charakterystyczną i zrozumiałą reakcją władzy. Wystarczy jednak włączyć ukraińskie wiadomości na głównych kanałach telewizyjnych, aby zobaczyć rosyjski schemat informowania.

Prezydent Ukrainy Wiktor Janukowycz przez rok urzędowania zdołał zmonopolizować władzę, stłamsić opozycję, podporządkować sobie media i społeczeństwo obywatelskie. Jednocześnie rozpoczął reformy gospodarcze i zacieśnił współpracę z Unią Europejską. Po roku prezydentury nie wiadomo, czy bardziej go ganić, czy może cenić.

Największym zaskoczeniem 2010 roku okazało się ukraińskie społeczeństwo. Wbrew wszystkim zapowiedziom i komentarzom, że jest bierne, rozczarowane i nie stać go na żaden sprzeciw społeczny, Ukraińcy zmobilizowali się do działania i stawili opór działaniom władzy – komentarz Pawła Pieniążka dla „Krytyki Politycznej”.

Jeszcze nie opadły emocje po wyborach lokalnych na Ukrainie, a już rozgorzała dyskusja odnośnie terminu następnych wyborów do Rady Najwyższej.

Gdy dostałem maila „Partia Regionów poszła w lewo”, w pierwszej chwili sądziłem, że znowu któryś z polityków rzucił jakiś oderwany od rzeczywistości slogan. Jednak to, co przeczytałem, przerosło moje oczekiwania - Partia Regionów podpisała memorandum o współpracy z Grupą Postępowych Socjalistów i Demokratów.

Uporczywe podkreślanie przez otoczenie prezydenta przywiązania do wartości demokratycznych świadczy o tym, że Janukowycz i jego współpracownicy zdają sobie sprawę ze szkód, jakie w wymiarze polityki międzynarodowej i wewnętrznej niesie image autorytarnego władcy.

Wiktor Janukowycz nie dotrzymał żadnej ze swoich obietnic, a ci z nas, którzy usiłowali go tłumaczyć, czują się zdradzeni. Nowy prezydent i jego partia doprowadzili do demontażu demokracji.

Przy okazji ostatniej triumfalnej wizyty pasterskiej cerkiewnego zwierzchnika pomyślałem, że moskiewski patriarcha Cyryl jest takim samym duchowym liderem ludzi sowieckich jak prezydent typu Janukowycza ich politycznym przywódcą.

Zgoda obecnej ekipy rządzącej na przeprowadzenie wyborów jesienią wiąże się z próbą zakończenia procesu monopolizacji władzy.

Na początku czerwca minęło sto dni urzędowania Wiktora Janukowycza jako prezydenta.

Ukraińcy, zamiast myśleć o rozwoju języka ukraińskiego, problemach oświaty czy wydawnictw, znowu zastanawiają się, w jakim językiem mają się posługiwać.

Gdy los nie pozwala być przywódcą.

Demonstracja z 11 maja była drugim protestem przeciwko działaniom nowej władzy.

Jeśli przyjrzymy się porewolucyjnej karierze politycznej Wiktora Andriejewicza i jego doradców, a przede wszystkim kwestiom poruszanym w trakcie rewolucji, zobaczymy, że wszystkie problemy pozostały.