To, czy Euro 2012 zostanie zbojkotowane, czy nie i w jakiej skali, nie ma większego znaczenia. Dzisiaj należy myśleć o tym, co będzie po Euro. W tym roku najważniejszą sprawą nad Dnieprem nie są zresztą mistrzostwa Europy w piłce nożnej, a jesienne wybory.

Paweł Smoleński irytuje. Irytuje potrzebą węszenia. Węszenia w miejscach, gdzie ciągle tli się konflikt. Choć zatargi są na pierwszy rzut oka nieszkodliwe, to w każdej chwili mogą przerodzić się w coś znacznie bardziej niebezpiecznego. Spowodować lawinę wzajemnych upokorzeń, powtórki z historii. Zwłaszcza „w tym” miejscu, „w tym” czasie, pisząc „o tych” sprawach.

Ukraina dwadzieścia lat po ogłoszeniu niepodległości to kraj przeciwności i skrajności. Nie ma wyznaczonego kierunku rozwoju, wciągnięta w niekończący się proces samookreślania. Najważniejsze jest jednak to, że Ukraina przetrwała jako niepodległe państwo i nic nie wskazuje na to, żeby po kolejnym dwudziestoleciu miało się coś w tej kwestii zmienić.

Obecnie nie wszystkie działania milicji muszą być następstwem bezpośrednich rozkazów, już raczej wynikają one z atmosfery, przyzwolenia kierownictwa i polityki „przykręcania śruby”.

Ostatnie wydarzenia z placu Niezależności powinny dać do myślenia klasie politycznej, bo to nie masy protestujących wystąpiły przeciwko konkretnej władzy, lecz grupa społeczna walcząca z konkretną ustawą.

Niedawne oświadczenie Jarosława Kaczyńskiego o możliwości wybuchu „pomarańczowej rewolucji” w Rosji nie zwróciło uwagi samych Rosjan. Nie zareagował również rosyjski rząd, zapewne dlatego, że Kaczyński już dawno nie jest u władzy, a rosyjska prasa, choć poinformowała czytelników o oświadczeniu, pozostawiła je bez komentarza z powodu jego absurdalności.

Popuśćmy wodze fantazji. Jest rok 2012. Choć Władimir Putin postanowił wrócić na Kreml po czterech latach przerwy, Miedwiediew podejmuje decyzję, że będzie ubiegać się o reelekcję. Rosyjski duumwirat się rozpada.

Rezultatem polityki Tymoszenko będzie dalszy podział społeczeństwa na zwolenników „pomarańczowych”, „biało-niebieskich” i mających politykę gdzieś.

Jeśli przyjrzymy się porewolucyjnej karierze politycznej Wiktora Andriejewicza i jego doradców, a przede wszystkim kwestiom poruszanym w trakcie rewolucji, zobaczymy, że wszystkie problemy pozostały.