Decyzję o dymisji ukraińskiego ministra obrony trudno nazwać niespodziewanym krokiem prezydenta Wiktora Janukowycza. Chmury nad głową Mychajła Jeżela gromadziły się już od dłuższego czasu. Gdy Janukowycz zapowiadał zmiany personalne w rządzie Mykoły Azarowa, eksperci wymieniali Jeżela wśród najbardziej zagrożonych. 

Premier Ukrainy i szef Partii Regionów Mykoła Azarow oraz wicepremier Ukrainy i lider partii Silna Ukraina Serhij Tihipko obwieścili dziś, że ich partie się jednoczą. Robią to, jak twierdzą, w obliczu wyzwań, które czekają ich kraj.

Minął rok i teraz już ciężko obarczać winą za niedociągnięcia w polityce wewnętrznej oraz zewnętrznej poprzedni rząd czy poprzedniego prezydenta. Założenia nie są realizowane w taki sposób, jak chciałoby tego społeczeństwo. Dlatego prezydent próbuje znaleźć winnych i stara się zdystansować od Partii Regionów, stając się ponadpartyjnym politykiem – takim Panem Bogiem ukraińskiej polityki.

Rozczarowanie rządami pomarańczowych spowodowało, że sfrustrowana część społeczeństwa, która wcześniej stanowiła największy opór, dała prezydentowi carte blanche do wszelkich działań politycznych i gospodarczych. Brak silnej i perspektywicznej opozycji wzmacnia pozycję Janukowycza. Czy uda mu się zmonopolizować władzę na długie lata?

Dlaczego polskie i ukraińskie władze, mimo wielu ciepłych słów, nie są zainteresowane rozmową o wspólnych problemach oraz możliwościach? Dobrym przykładem tego zjawiska była nieobecność czołowych polityków podczas V Forum Europa-Ukraina w Kijowie.

Prezydent Ukrainy Wiktor Janukowycz przez rok urzędowania zdołał zmonopolizować władzę, stłamsić opozycję, podporządkować sobie media i społeczeństwo obywatelskie. Jednocześnie rozpoczął reformy gospodarcze i zacieśnił współpracę z Unią Europejską. Po roku prezydentury nie wiadomo, czy bardziej go ganić, czy może cenić.

23-25 lutego, środa-piątek, Kijów

W debacie otwierającej obrady Forum „Sukcesy, Porażki, Potencjał. 20 lat niepodległości Ukrainy” swój udział zapowiedzieli politycy, którzy swoją działalnością wywarli istotny wpływ na kształt dzisiejszej Ukrainy, między innymi były prezydent Ukrainy  Leonid Kuczma, a także były komisarz do spraw rozszerzenia Unii Europejskiej Günter Verheugen.

Stosunki polsko-ukraińskie są na bardzo niskim poziomie. Staliśmy się dla siebie tak dalecy, jakby Dniepr przepływał przez stolicę Mongolii, a nie Ukrainy.

Wiele osób odwiedzających naszą stronę to urzędnicy. Nasi aktywiści nieraz widzieli w gabinetach dziekanów i rektorów wydruki artykułów z naszej strony. Władza musi liczyć się z Priamą Diją.

W każdej zachodnioeuropejskiej demokracji odwołanie połowy rządu byłoby przejawem kryzysu władzy lub co najmniej zapowiedzią daleko idącej korekty dotychczasowej polityki. Na Ukrainie jednak taki wstrząs ma służyć konserwacji status quo.

Wystąpienie Azarowa przypominało niegdysiejsze rytualne mowy Leonida Kuczmy i Wiktora Juszczenki podczas kolejnych wizyt polskich prezydentów – w sumie nic nowego, a w świetle obecnej polityki władz Ukrainy brzmiało to dosyć ironicznie.

Wygląda na to, że szybko gaśnie chwilowy entuzjazm i wiara w reformy, które przyczynią się do poprawy losu szarego Ukraińca.

Premier Mykoła Azarow musiał wziąć na serio (a może półserio) słowa patriarchy Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej Cyryla: „Jeśli będziecie tak szli, to Rosję wyprzedzicie”.

Mimo że w pierwszym kwartale 2010 roku Ukraina zanotowała wzrost gospodarczy, to jeszcze nie powód do wydawania pieniędzy na drogie samochody.

Z uroków lata chcą skorzystać wszyscy, także władza.

Ukraińcy, zamiast myśleć o rozwoju języka ukraińskiego, problemach oświaty czy wydawnictw, znowu zastanawiają się, w jakim językiem mają się posługiwać.

Jeśli przyjrzymy się porewolucyjnej karierze politycznej Wiktora Andriejewicza i jego doradców, a przede wszystkim kwestiom poruszanym w trakcie rewolucji, zobaczymy, że wszystkie problemy pozostały.

Podczas wyborów prezydenckich lider Partii Regionów Wiktor Janukowycz powiedział swojej oponentce, ówczesnej premier Julii Tymoszenko, że najlepiej będzie, jeśli „pójdzie do kuchni”. Większość obserwatorów potraktowała te słowa jako incydent - wymsknęło mu się.