Micheil Saakaszwili uczestniczył w Warszawie w drugim szczycie Partnerstwa Wschodniego. Minister spraw zagranicznych Grigol Waszadze rozmawiał w Nowym Jorku z amerykańską sekretarz stanu Hillary Clinton. Natomiast Aleksander Ankwab zainaugurował swoją prezydenturę i wyznaczył Leonida Lakerbaję na stanowisko premiera Abchazji.

Relacje Ukrainy z Unią Europejską w kontekście aresztu Julii Tymoszenko i samoizolacja Białorusi zdominowały szczyt Partnerstwa Wschodniego w Warszawie.

Dwóm podejrzanym o zamach w Mińsku grozi kara śmierci. Kolejne zwolnienia „dekabrystów” nie wymagały już wysyłania specjalnych listów do prezydenta z prośbą o ułaskawienie. W obliczu nadchodzących wyborów w Rosji, Kreml coraz przyjaźniej spogląda w stronę Mińska.

Okrągły stół nie był jednak adresowany do opozycjonistów. Mimo to antyreżimowi politycy mają nadzieję na dialog z władzą. Chińskie juany mają być „planem B”, gdyby wypuszczenie mniejszej liczby „dekabrystów” nieskutecznie zamydliło oczy Unii Europejskiej.

Młodzi twórcy kina z Polski i Białorusi stworzą pięć form filmowych będących wyrazem ich subiektywnych, offowych spostrzeżeń na temat miasta. Projekt zakłada, że uczestnicy odwiedzą Kraków i Grodno.

W ostatnich kilku dniach na stronach znanego ze skandali portalu WikiLeaks opublikowano kolejną partię korespondencji amerykańskich dyplomatów z Departamentem Stanu USA. Wiele ze stu tysięcy depesz wyszło z amerykańskich ambasad w Moskwie i innych europejskich stolicach.

Łukaszenka proponuje okrągły stół. Z jednej strony umarza kolejne śledztwa przeciw „dekabrystom”, z drugiej – planuje wspólne manewry wojskowe z Kremlem. Czy Zachód zgodzi się na rozmowy przy minimalnych ustępstwach?

2-7 września, Mińsk, Homel, Witebsk, Mohylew, Brześć

Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego, Instytut Polski w Mińsku, Konsulat Generalny Polski w Brześciu, Centralna Biblioteka Naukowa im. Jakuba Kołasa w Mińsku zapraszają na cykl spotkań z twórczością laureata Literackiej Nagrody Nobla Czesława Miłosza w setną rocznicę urodzin poety.

Udział wezmą: Krzysztof Czyżewski, Andrej Chadanowicz, Małgorzata Nocuń, Jan Andrzej Dąbrowski i zespół Racjonalna Dieta.

Czy w dwudziestą rocznicę upadku ZSRR takie kraje jak Ukraina czy Białoruś są prawdziwie wolne? Lektura tekstów Václava Havla, Czesława Miłosza i György’ego Konráda może pomóc znaleźć odpowiedź na to pytanie.

24, 25 i 27 sierpnia 1991 roku uzyskiwały niepodległość odpowiednio Ukraina, Białoruś oraz Mołdawia. Trzy państwa niegdyś wchodzące w skład Związku Radzieckiego. Chociaż są one do siebie podobne, to jednak przez ostatnie dwadzieścia lat rozwijały się niezależnie od siebie i – w różnym stopniu – od Centrum. Co działo się przez ten okres? Jakie nasuwają się refleksje? I co w przyszłości czeka Ukrainę, Białoruś i Mołdawię?

Paweł Wołowski: „Nie dając demokracji ani państwa prawa w wydaniu zachodnim, niepodległość zainicjowała niezależny byt państwowy, który – z perspektywy dwudziestu lat istnienia – odznacza się trwałością i stabilnością. Ukraina i Białoruś nie są państwami sezonowymi i będą, jak można sądzić, sąsiadami Rzeczpospolitej przez długie dekady”.

Ołeksandr Paschawer: „Wielu uważa, że jeśliby prezydent Leonid Kuczma prowadził inną politykę, to na Ukrainie sytuacja rozwinęłaby się jak w Czechach czy Polsce. (…) Jestem przekonany, że jeśli Kuczma spróbowałby działać inaczej, to nie rozmawialibyśmy dzisiaj o Ukrainie, bo nie istniałoby takie państwo. Ono powstało na skutek łańcucha wydarzeń, których nie można było zmienić”.

Tomasz Kułakowski: „Do utrwalenia dominacji Moskwy nad Dnieprem przyczyniła się Unia Europejska. W zachęcaniu Ukrainy do transformacji na wzór środkowoeuropejski nie zrobiła nic albo niewiele. Nie zaproponowała stowarzyszenia, o perspektywie członkostwa nie wspominając, odgrodziła się nową, szengeńską kurtyną, wprowadziła upokarzające wizy”.

Andrij Bondar: „Sekret ukraińskiej zależności od Rosji polega nie tylko na naszej gazowej narkomanii, a przede wszystkim na tradycyjnej mentalnej niezdolności do odejścia od poradzieckiego dyskursu, gdzie wszystko rozwiązuje się przez ustne porozumienia, rejderstwo, protekcjonizm i zależność sądów od władzy. Najmniejsza modernizacja państwa (...) dla ukraińskich elit oznaczałaby tylko jedno: totalne zniszczenie”.

Piotr Andrusieczko: „Po dwudziestu latach widać na Ukrainie wyraźne zmęczenie obecnymi elitami politycznymi. Większość dzisiejszych figur politycznych jest na scenie od lat dziewięćdziesiątych XX wieku i dla wielu Ukraińców różnice pomiędzy poszczególnymi formacjami politycznymi są wyłącznie formalnej natury. Świadczy o tym wzrost liczby zwolenników głosowania »przeciw wszystkim« – niektóre badanie szacują ich liczbę na około 20 procent”.

Aleksander Kwaśniewski: „W ukraińskich warunkach – bez względu na barwy partyjne – nie da się prowadzić innej polityki niż balans między Rosją a Unią Europejską. Nie krytykuję władz Ukrainy za to balansowanie, natomiast niedostatkiem tej polityki jest brak zdefiniowania głównego celu. Myśmy sobie powiedzieli, że chcemy być członkiem Unii Europejskiej i NATO. Ukraina ciągle się waha, ale ten rok może być przełomowy”.

Piotr Pogorzelski: „Przyjeżdżający na Ukrainę Polacy często narzekają i konstatują: »poradziecki syf, bieda, kiła i mogiła«. (...) Tak, nie ma wątpliwości, że nasz kraj jest bogatszy, tylko zastanówmy się, czy gdyby nie pomoc Unii Europejskiej, to nasza wieś wyglądałaby lepiej od ukraińskiej, czy polskie drogi, na które i tak narzekamy, byłyby lepsze od tych, które są na Ukrainie?”.

Małgorzata Nocuń: „W tej historii brak romantycznej walki i wzniosłych uczuć: dwadzieścia lat temu Białoruś nie miała wyjścia, ogłosiła niepodległość, bo zmienił się otaczający ją świat. Większość społeczeństwa modliła się, żeby Sojuz przetrwał, i bała się nowego”.

Kamil Kłysiński: „O ile sam fakt umocnienia się niepodległej Białorusi i uformowania – w dużej mierze pod wpływem propagandy państwowej – świadomej oraz patriotycznie nastawionej większości społeczeństwa można uznać za sukces, o tyle już treść tego państwa można zaliczyć do porażek”.

Kamil Całus: „Mołdawia po dwudziestu latach niepodległości to kraj sprzeczności, niepewności i ciągłej zmiany. Mimo to, jak się wydaje, ta młoda republika przeszła już najtrudniejszy okres. Zdołała wychować pokolenie, które potrafiło dokonać pierwszej od lat manifestacji politycznej i wpłynąć na bieg historii swojego kraju”.

Независимыми Украиной и Белоруссией правили и правят, за редким исключением, выходцы из коммунистической номенклатуры, первые карьерные шаги которых пришлись на советское время – przekład tekstu Pawła Wołowskiego na portalu Polit.ua.

W części republik radzieckich rozpad ZSRR był katalizatorem kumulujących się od lat dążeń niepodległościowych, opartych na silnym poczuciu odrębności narodowej, a niekiedy nawet cywilizacyjnej. Jednak w przypadku Białorusi sytuacja wyglądała nieco inaczej.

W tej historii brak romantycznej walki i wzniosłych uczuć: dwadzieścia lat temu Białoruś nie miała wyjścia, ogłosiła niepodległość, bo zmienił się otaczający ją świat. Większość społeczeństwa modliła się, żeby Sojuz przetrwał, i bała się nowego.

W końcu sierpnia Białoruś i Ukraina będą obchodzić dwudziestolecie ogłoszenia niepodległości. Wykorzystajmy tę rocznicę, by zastanowić się nad dwiema, jak sądzę, zasadniczymi kwestiami: co dało Ukraińcom i Białorusinom dwadzieścia lat państwowej niezależności oraz co niepodległość Ukrainy i Białorusi znaczyła dla Polski?

Milczące protesty zostały zawieszone do jesieni. Ułaskawieniu części „dekabrystów” towarzyszyło skandaliczne aresztowanie szefa Wiosny Alesia Bialackiego. Mimo przecieku o sprzedaży białoruskiej broni pakistańskim terrorystom Indie nadal chcą kupić udziały przedsiębiorstwa Bielaruskali wartego trzydzieści miliardów dolarów.

Mińscy kierowcy znów domagają się tańszego paliwa. Organizatorzy „cichej rewolucji” wysyłają list otwarty z prośbą o poparcie do opozycjonistów, którzy nie opowiedzieli się jednoznacznie za akcją w Dzień Niepodległości. Nowa prezes Narodowego Banku Białorusi stanie przed trudnym wyzwaniem udźwignięcia „białoruskiego cudu gospodarczego”.

Francja od dawna była krajem imigracji – napływali do niej w przeszłości Włosi, Hiszpanie, Portugalczycy, osiedlali się i integrowali. W przypadku Polski przynosi na razie więcej korzyści niż problemów. Trzy najliczniejsze grupy to nasi „Włosi” i „Portugalczycy”, bliscy nam pod względem kulturowym i etnicznym, niebudzący obaw, jeśli chodzi o możliwości integracji z polskim społeczeństwem. To na nich trzeba postawić.

Współpraca białorusko-rosyjska zostanie wzmocniona pod względem militarnym. Jednak nie wiadomo, czy podobnie będzie ze sprawami gospodarczymi – premier Michaił Miasnikowicz toczy rozmowy na temat udziału Azerbejdżanu w prywatyzacji białoruskich rafinerii. Mimo represji władz Białorusini wciąż protestują.

Białoruskie społeczeństwo i sąsiednie państwa zamiast zdecydowanych ruchów wybrały stały nacisk na reżim. Protesty rosną w siłę, ale zwiększa się także liczba zatrzymanych. Europejskie sankcje nie są traktowane poważnie. Niewypłacalność Mińska skutkuje odcięciem rosyjskiej energii. A do tego zbliża się Dzień Niepodległości, uznawany tylko przez część narodu.

Chcielibyśmy, aby również ta strona internetowa – jako integralna część projektu – stała się forum wymiany myśli na temat wyzwań i możliwości polskiej prezydencji odnośnie do promowania idei Partnerstwa Wschodniego i intensyfikacji działań Unii Europejskiej w ramach wschodniego wektora jej polityki.

„Polska – partner Wschodu” jest hasłem dość oczywistym. Mamy swoje interesy na Wschodzie, z Partnerstwa Wschodniego uczyniliśmy sztandarowy projekt europejski. Jednak czy będąc partnerem Wschodu, nie możemy (lub nie powinniśmy) być także w pewnej mierze partnerem państw Południa? Algieria czy Libia to przecież potencjalni dostawcy gazu skroplonego do naszego planowanego terminalu w Świnoujściu. Ponadto metoda „przeciągania liny” pomiędzy unijnym lobby południowym, optującym za większym zaangażowaniem politycznym i finansowym na rzecz państw basenu Morza Śródziemnego, a lobby wschodnim, domagającym się tego samego dla wschodniego sąsiedztwa Unii, nie jest zbyt efektywna. W ostatnich latach skuteczne okazywały się działania tych państw unijnych, które – jak Niemcy czy Szwecja – występując z nowymi pomysłami dla wschodniego sąsiedztwa, uwzględniały zarazem interesy lobby południowego. Czy Polska nie powinna działać podobnie?

Jak odnieść się do dylematu wyboru między demokratyzacją a stabilizacją? Może on w całej ostrości ujawnić się niedługo na przykładzie Białorusi. Polska – partner Białorusi? Oczywiście – odpowie większość Polaków. Zarazem większość z nas będzie rozumiała to partnerstwo jako relację ze społeczeństwem białoruskim, a nie z władzami. Okazuje się jednak, że – zwłaszcza w momentach przesileń – skuteczność polityki zależy od dobrych kontaktów z władzami, czego przykładem są działania Polski na rzecz pomarańczowej rewolucji.

Wreszcie, czy aktualna oferta Unii dla państw wschodniego sąsiedztwa jest wystarczająco „pociągająca”? Czy na obecnym etapie stosunków okaże się siłą napędową modernizacji i reformy państwa? Czy – i ewentualnie, jak długo jeszcze – Brukseli uda się zachować atrakcyjność Europejskiej Polityki Sąsiedztwa, wykreślając z oferty najbardziej pożądaną nagrodę – członkostwo?

Zapraszamy do dyskusji.

Paweł Wołowski

Rozmowa Tomasza Kułakowskiego z Vladem Filatem Mołdawia: od reintegracji do integracji
Artykuł Kamila Całusa i Piotra Oleksego  Success story pilnie potrzebne, czyli mołdawskie oczekiwania wobec polskiej prezydencji
Rozmowa Piotra Pogorzelskiego z Pawłem Klimkinem Przede wszystkim integracja ekonomiczna
Artykuł Kamila Kłysińskiego Białoruś – równanie z wieloma niewiadomymi
Artykuł Kakhi Gogolashvilego Polska prezydencja – największa szansa dla Gruzji
Artykuł Rubena Mehrabiana Polskie inspiracje w armeńskiej polityce
Artykuł Marty Jaroszewicz Umowa stowarzyszeniowa z Unią Europejską: jak to widzi Ukraina?

Projekt współfinansowany ze środków Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

29 czerwca, środa, godz. 18.00, sala multimedialna, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, pl. Małachowskiego 3 (wejście od ul. Burschego), Warszawa

Temat dyskusji odwołuje się do tytułu głośnego programu telewizyjnego o Polsce. Dzieje się to po to, by zasugerować, że jeżeli chcemy zrozumieć dzisiejszą Białoruś, musimy na nią spojrzeć w kontekście stosunków z innymi krajami, a zwłaszcza z Polską.

Goście: Kwiatkowska, Liubimau, Nocuń

Białorusini coraz aktywniej wyrażają swój sprzeciw. Organizują protesty poprzez portale społecznościowe. Chiny udzielają wsparcia finansowego białoruskiej gospodarce.

Polityczne represje na Białorusi wywołały kolejny kryzys w stosunkach z Unią Europejską. Prawdopodobnie kiepska kondycja białoruskiej gospodarki i naciski Rosji wymuszą na Aleksandrze Łukaszence ustępstwa wobec Unii. Jednak czy Bruksela będzie potrafiła skutecznie działać w nowej sytuacji?

Długie kolejki do kantorów, puste półki w marketach, zmęczenie i niezadowolenie społeczeństwa. Łukaszenka chce ratować kraj dwoma kredytami, które zwiększą zadłużenie Białorusi do 100 procent rocznego PKB. Nadchodzi czas zmian – czy opozycja będzie na tyle silna, by to wykorzystać?

Decyzja o dewaluacji rubla zapadła. Rosja udzieli Białorusi kredytu w zamian za odsprzedanie najważniejszych białoruskich spółek, takich jak Biełtransgaz. Równocześnie potępia niedemokratyczne zachowania wobec opozycjonistów, jednak obiecuje nie zostawić młodszego brata w potrzasku europejskiej izolacji. Czy to koniec samodzielności Łukaszenki?

Chyba zbyt łatwo uznaliśmy, że Europa Zachodnia stanowi dla naszych wschodnich sąsiadów atrakcyjny model do naśladowania. Dziś widać, że zarówno elity, jak i duża część społeczeństw wciąż pragną zachodniego dobrobytu, ale już niekoniecznie wszystkich rozwiązań politycznych i społecznych – z Andrzejem Brzezieckim rozmawia Michał Sutowski.

Niedawny zamach w mińskim metrze, walka władzy z niezależnymi mediami, kryzys w stosunkach z Unią Europejską i poszukiwania nowych partnerów na arenie międzynarodowej zostały przyćmione przez coroczne święto – Dzień Zwycięstwa.

Nie dziwią już wieści o ograniczeniu dostępu do niezależnych mediów i chęć wyciszenia pamięci o katastrofie w Czarnobylu. Poszukiwania winnych za atak w metrze wydają się dobiegać końca. Nadal jednak trwa tropienie „piątej kolumny”. Zwykła białoruska rzeczywistość czy kolejny przejaw kryzysu władzy?

Przyjazny uśmiech zdradza warszawiankę z adopcji, Europejkę z wyboru. Jednak życie w Homlu czy Mińsku daje większe poczucie wspólnoty. Trudne są wybory „zawieszonych” między Białorusią a Polską.

Relacja z pierwszego spotkania „Białoruś: ucieczka przed demokracją?” w ramach cyklu „20 lat po rozpadzie ZSRR: największa katastrofa geopolityczna czy sukces demokracji?”.

W dyskusji udział wzięli: Maszkiewicz, Dzikavitski, Gromadzki, Kłysiński, Kwiatkowska

Spotkanie odbyło się pod patronatem „Nowej Europy Wschodniej”.

Tragedia w Mińskim metrze odwróciła uwagę od poważnych problemów gospodarczych Białorusi. Państwu Łukaszenki grozi kryzys walutowy. W obliczu ostatnich śmiałych poczynań rządu ciężko liczyć na pomoc Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Rosja mami pożyczką, ale bez konkretów. Czy nadszedł czas na nowych sojuszników?

Wybuch bomby 11 kwietnia w mińskim metrze nie jest pierwszą tragedią w historii współczesnej Białorusi. Za rządów Łukaszenki doszło jeszcze do innych tragicznych wydarzeń, jednak po żadnym z nich nie odnaleziono sprawców. 13 kwietnia okazał się dniem zwycięstwa prezydenta na kilku polach, choć żadne z nich nie stanowi raczej frontu walki przeciwko terroryzmowi.

Tydzień na Białorusi przysparza wielu emocji. Obywatela mogą zaskoczyć ucieczki opozycjonistów czy areszt nałożony na sprzęty gospodarstwa domowego. Jednak ostatnie wydarzenia wydają się bardziej dezorientować analityków politycznych – zaskarżono polską ustawę w kontekście prawa międzynarodowego i daje się zauważyć wyraźny odwrót od zachodnich instytucji.

Na Białorusi potrzebne są zmiany instytucjonalne i nowa strategia, a nie próba podrzucenia nam „białoruskiego Wałęsy”, za którym mielibyśmy posłusznie podążać. Wałęsa nie został wykreowany przez Margaret Thatcher ani Ronalda Reagana, on po prostu był.

Tylko demokratyzacja państw Partnerstwa Wschodniego umożliwi ich integrację z Unią Europejską. Pogląd ten nie jest jednak podzielany przez większość elit rządzących w państwach partnerskich. Czy Unia Europejska znajdzie sposób, by promować taką wizję zmiany w państwach Europy Wschodniej w sytuacji, gdy inne modele rozwoju ukazują możliwość modernizacji gospodarczej bez demokratyzacji?

Парадоксально, але найпростіший шлях до припинення розмов з ЄС показав Лукашенко, який своїми репресіями відкрив громадянам полегшений варіант перетину європейського кордону – artykuł Pawła Pieniążka dla „Ukrajinśkoho tyżnia”.

Nasze myślenie o Wschodzie często napotyka dwa problemy. Pierwszy z nich to idealizm, czy może raczej sentymentalizm, towarzyszący nam przy powrocie na ziemie przodków. Drugi grzech to mniej lub bardziej świadome stosowanie podwójnych standardów.

Piątkowe zaprzysiężenie Aleksandra Łukaszenki ma się do moskiewskich ceremonii imperialnych tak, jak śródmieście Mińska do śródmieścia Moskwy. Usiłuje je naśladować, ale wychodzi z tego jedynie farsa.

DEBATA. O Aleksandrze Łukaszence, białoruskiej opozycji, grudniowych wyborach prezydenckich, a także przyszłości naszego sąsiada dyskutowano wczoraj w Krakowie podczas spotkania „Białoruś po wyborach. W co gra Łukaszenka?”.

11 stycznia, wtorek, godz. 18.00, Księgarnia pod Globusem, ul. Długa 1, Kraków

W spotkaniu udział wezmą:
Małgorzata Nocuń (Nowa Europa Wschodnia)
Alaksandr Ivanavich (doktorant w Instytucie Historii UJ)
Aliaksei Shota (dziennikarz białoruski, obserwator wyborów prezydenckich 2010)

Obawiano się, że obiecywana pomoc dla Białorusi zostanie przegadana i w końcu żadnego wsparcia nie będzie albo będzie uchwalone zbyt późno, jak wiele projektów w Polsce i Europie. Tym razem działania polskiego rządu okazały się błyskawiczne i chyba celne.

Wczorajsze protesty zgromadziły już tylko czterdzieści osób, które natychmiast rozgromiono.  Łukaszenka już może spać spokojnie, bo pozbył się i skompromitował potencjalne zagrożenie – komentarz Pawła Pieniążka dla „Krytyki Politycznej”.

Łukaszenka tylko przez chwilę mógł czuć niepokój – kiedy plac zapełniał się demonstrantami. Ale okazało się, że jak zawsze „sytuacja jest pod kontrolą”: ludzi spałowano i odtransportowano do więzień.

Dlaczego na Białorusi nie może się odbyć przewrót podobny do Pomarańczowej Rewolucji na Ukrainie w 2004 r.? Czy satrapa będzie rządził wiecznie? Pytanie o przewrót nabiera aktualności szczególnie dziś, kiedy skala powyborczych protestów przerosła najśmielsze oczekiwania – komentarz Małgorzaty Nocuń dla „Tygodnika Powszechnego”.

Plac Październikowy, jak i Aleja Niepodległości są rozświetlone milionami migających lampek, na stworzonym na środku placu sztucznym lodowisku bawi się tłum dzieciaków, jeżdżących wokół najwyższej choinki na Białorusi. Ze szczekaczek zawieszonych na latarniach wyjątkowo głośno przygrywa rosyjski pop. Na pierwszy rzut oka można odnieść wrażenie, że pomyliło się daty lub miejsca. Rewolucja? Gdzie?

U nas nie ma wyborów, tylko wojna. Kiedy ruszasz na front, zdajesz sobie sprawę, co cię może spotkać, więc podejmujesz odpowiedzialne decyzje. Jestem gotowy na każdy scenariusz, łącznie z więzieniem.

Coraz częściej Warszawa, Moskwa, Kijów i Bruksela spoglądają w kierunku Mińska, który przygotowuje się do wyborów prezydenckich. Już 19 grudnia Białorusini będą wybierać najważniejszą osobę w kraju.

29 listopada, poniedziałek, godz. 9.00, Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego, pl. Biskupa Nankiera 17, Wrocław

Na rozklejonych w Mińsku plakatach Mazowsza (zespół wystąpił w mieście 27 października) pojawiło się logo Związku Polaków na Białorusi, chociaż imprezę firmowała jego prołukaszenkowska mutacja. Menedżerów zespołu nie podejrzewam o rozróżnianie obydwu związków, ale wpadka jest oczywista.

Szefowie polskiego i niemieckiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych wyruszają na Białoruś z misją specjalną – przekonania autorytarnego prezydenta do przeprowadzenia demokratycznych wyborów. Przed reelekcją Aleksander Łukaszenka jest w stanie obiecać wszystko.

Rosja, jak każdy inny kraj, jest uzależniona od krajów tranzytowych, takich jak Białoruś. W świadomości wielu Rosjan funkcjonuje ona jako sąsiad, co oznacza, że działania Kremla wobec niej będą musiały być pragmatyczne i zdecydowane.

Wybory są testem dla białoruskiej opozycji. Pokazują, jaka część społeczeństwa chce oddać głos na kogoś innego niż Łukaszenka.

To nie jest typowa wojna gazowa. Poprzednie były toczone zimą, kiedy wstrzymanie dostaw z Rosji rzeczywiście uderzało w państwa będące klientami Gazpromu i we wszystkich europejskich konsumentów.

Okazało się, że stworzenie zdolnej do pracy wspólnoty ekonomicznej jest trudniejsze niż wykreowanie następnej wspólnej dekoracji na poradzieckiej przestrzeni.

Sytuacja w białoruskiej opozycji nie zmienia się od kilku lat. Teraz jest chyba nawet gorzej niż po dżinsowej rewolucji.

Wiele wskaźników, które powszechnie stosuje się do oceny poziomu rozwoju społeczno-gospodarczego, wskazuje, że Białoruś podąża właściwą drogą. Jak jest naprawdę?

8 kwietnia minister spraw zagranicznych RP Radosław Sikorski przedstawił w Sejmie doroczną informację o założeniach polskiej polityki zagranicznej.

Lew, król puszczy, kazał podzielić się zwierzętom na te piękne i te mądre. Gdy każde ze zwierząt zajęło już swoje miejsce, na środku została żaba. Lew zapytał, czemu nie jest ani po lewej, ani po prawej stronie. Ta z rozbrajającą szczerością odparła: „Przecież się nie rozdwoję”.